Η άγνοια οδηγεί στην εγκατάλειψη και η εγκατάλειψη σε δύσκολες στιγμές για την καθημερινότητα. Είναι άγνωστο, προφανώς, στο ευρύ κοινό το τι συμβαίνει στις «ξεχασμένες» γειτονιές, εκεί όπου τα προβλήματα με δυσκολία αναδεικνύονται.
Ελληνορώσων, Μαρκόνι, Θυμαράκια-Κάτω Πατήσια, Βοτανικός, πλατεία Πύρλα, Ζωοδόχος Πηγή (Κάτω Πατησίων), Δουργούτη, Γούβα, ακόμα και το… «ορεινό» Πολύγωνο-Τουρκοβούνια, είναι μόνο ορισμένες περιοχές πίσω από τις κουρτίνες.
Θεωρώ αδιανόητο για τον κρατικό μηχανισμό να παραμένουν στο περιθώριο και στο έλεος της αφανούς εγκληματικότητας. Έχουν και αυτές δικαιώματα. Καταβάλλουν φόρους. Ζουν και σε αυτές άνθρωποι, οι οποίοι δεν είναι παιδιά ενός κατώτερου Θεού.
Συνεπώς, απαιτείται μια νέα φιλοσοφία και πρακτική, που να βασίζεται στον ισόρροπο πολιτικό σχεδιασμό και στην αποκέντρωση.
Έργα, κρατικές δομές και υπηρεσίες δικαιούνται όλοι, ενώ με τη σωστή διαχείριση της αποκέντρωσης θα αποφορτιστεί και το κέντρο της πόλης από πλήθος πιέσεων που υφίσταται σήμερα.
Το στοίχημα είναι μεγάλο και η πρόκληση για το μέλλον της Αθήνας ιδιαίτερα σοβαρή.
