Τζάμπα κόπος…
Πολύ μεγάλη η κινητοποίηση, αλλά τελικά ο κ. Ουνάλ δεν πρέπει να νιώθει και πολύ άνετα στην καρέκλα του, αφού μαζεύτηκαν όλοι κι όλοι 200 με 300 νοματαίοι (αστείον ποσόν). Το πλήθος, που… δεν ήρθε, αφορά το μνημόσυνο του συγχωρεμένου Αχμέτ Σαδίκ, που τα τελευταία έξι χρόνια χρησιμοποιείται –μετά θάνατον (αφού είχε μείνει στην αφάνεια για περισσότερο από είκοσι χρόνια)– από το τουρκικό καθεστώς, στο πλαίσιο της επεκτατικής του πολιτικής, αυτό που σήμερα λέμε σήμερα στα σύγχρονα ελληνικά «αναθεωρητισμό»…
Τι να κάνουμε; Πέρασαν τα χρόνια, οι άνθρωποι ξεχνούν, άσε που και ο συγχωρεμένος είχε πολλά νεύρα και στενοχωρούσε, κατά καιρούς, επίσης πολύ κόσμο στην περιοχή όπου προσπάθησε να στήσει το… βιλαέτι του. Διότι ο Αχμέτ καμία διάθεση δεν είχε να υπηρετεί το τουρκικό κράτος, τις δικές του φιλοδοξίες έτρεφε και γιγάντωνε.
Γι’ αυτό και στην αρχή όλη αυτή η πόλωση που είχε προκαλέσει στην τοπική κοινωνία θεωρούνταν ευπρόσδεκτη και από τους ντόπιους φιλόδοξους που βρέθηκαν δίπλα του αλλά και από τη γειτόνισσα… Όταν, όμως, η τελευταία κατάλαβε τους σκοπούς του, τον… απέλυσε με συνοπτικές διαδικασίες και ούτε ασχολήθηκε ξανά μαζί του. Ακόμα και το τροχαίο… άργησε να το εκμεταλλευθεί –τέτοιο άχτι τον είχε τον συγχωρεμένο το «καθεστώς». Βέβαια, ακολούθησαν κάποια πολύ… φέστιβ μνημόσυνα στην Κομοτηνή, ντάλα Ιούλη, αλλά χωρίς ιδιαίτερο αντίκρισμα.
Όμως, είδαν κι αποείδαν –είναι και η Ισίκ στη μέση, η χήρα ντε, που πρέπει με κάποιο τρόπο να κρατήσει την προσοδοφόρα εργασία αλλά και το γόητρο των παιδιών της και της ιδίας–, τον… ξέθαψαν τον έρμο και τον τριγυρνάνε από δω κι από κει…
Μέχρι και… γέφυρα τον έκαναν και αίθουσα και, βεβαίως, είμαστε όλοι υποχρεωμένοι να ακούμε τους… δράκους που εκστομίζονται γι’ αυτήν «τη μεγάλη προσωπικότητα» χωρίς να κουνάμε βλέφαρο…
Ποιος ξέρει, ίσως αυτή να είναι μια σωστή τακτική (να μην κουνάμε βλέφαρο), αφού την ακολουθούμε απαρέγκλιτα…
(Όχι, δεν είδα την ταινία για τον συγχωρεμένο – μου έμειναν κάποια ψήγματα από το ένστικτο αυτοσυντήρησης που διαθέτουμε όλοι…)
Λουστράρισμα ολκής…
Στη Νικομήδεια (Ιζμίτ) μαζεύτηκε ο συρφετός και του έκανε ένα πολιτικό μνημόσυνο… άλλο πράγμα. Στην κυριολεξία. Διότι αυτός στον οποίο αναφέρονταν ήταν προφανώς ο… ήρωας της ταινίας (που δεν είδα) με το όνομα του συγχωρεμένου.
Εκεί μπροστά, λέει, στο μνημείο του Αχμέτ Σαδίκ σε ένα πάρκο νεολαίας (!), μαζεύτηκαν κυβερνητικά στελέχη, βουλευτές, αυτοδιοικητικοί, εκπρόσωποι από διάφορους συλλόγους και κινήσεις, εκπρόσωποι από τον Σύλλογο Αλληλεγγύης «Τούρκων Δυτικής Θράκης» του Ιζμίτ, καθώς ήταν και εκ των συνδιοργανωτών –φυσικά και η χήρα…
Το… λούστρο ανέλαβαν οι διοργανωτές που μίλησαν για τον εκλιπόντα – και όχι μόνο. Φέρ’ ειπείν, ο πρόεδρος του Συλλόγου Αλληλεγγύης «Τούρκων Δυτικής Θράκης» (Παράρτημα Ιζμίτ), Γιουκσέλ Οζτούρκ, σημείωσε ότι ο εκλιπών «έγραψε το όνομά του με χρυσά γράμματα στην τουρκική ιστορία» και ότι αποτέλεσε τον… θεμελιωτή των μειονοτικών δικαιωμάτων, τα οποία, όπως είπε, κατοχυρώθηκαν στη συνέχεια μέσω διεθνών συνθηκών… Για να το λέει αυτός, κάτι θα ξέρει…
Ακολούθησε ο δήμαρχος του μητροπολιτικού δήμου της περιοχής Κοτζαέλι, Ταχίρ Μπουγιουκακίν, ο οποίος το πήγε μακρύτερα, αναφερόμενος σε «ζήτημα Δυτικής Θράκης», επισημαίνοντας ότι αυτό είναι «υπόθεση όλων». Συνέχισε … κοιτώντας κατάματα τη Συνθήκη της Λωζάννης, αλλά και τη Σύμβαση Ανταλλαγής Πληθυσμών, ώστε να «μπουρδουκλώσει» την εθνική μειονότητα στην Τουρκία με τη θρησκευτική μειονότητα στην Ελλάδα, σερβίροντας την τελευταία, επίσης, ως εθνική, για να καταλήξει στο… συμπέρασμα ότι… το «θέμα της Δυτικής Θράκης» δεν είναι «τουρκική υπόθεση», αλλά «υπόθεση των μουσουλμάνων Τούρκων». Καθόλου τυχαία η αναφορά του, αφού σκόπευε να… εκπλήξει τα πλήθη με τη σύνδεση του «θέματος» με… την Άλωση της Κωνσταντινούπολης (εδώ ταιριάζει το γνωστό τσιτάτο «δεν περιγράφω άλλο», όμως έχει και συνέχεια…), υποστηρίζοντας ότι πριν από το 1453 είχε προταθεί στον Μωάμεθ Β’ να εγκαταλείψει το Ισλάμ με αντάλλαγμα την παγκόσμια κυριαρχία και ότι η ιστορική αντιπαράθεση συνεχίζεται μέχρι σήμερα μέσα από αφηγήσεις όπως η φράση «η καταπίεση άρχισε το 1453».
Όπως γίνεται (ίσως) αντιληπτό, αφενός η παράνοια –ή απλώς η… άλλη κουλτούρα– χτυπάει κόκκινο, αφετέρου ο δήμαρχος κέρδισε με το σπαθί του το λογοπαίγνιο πάνω στο όνομά του: Μπουγιουκακίν… κακώς!
Το… σκηνικό συνεχίστηκε στο ίδιο μοτίβο, με ομιλίες κυβερνητικών στελεχών, βουλευτών κ.λπ., και ολοκληρώθηκε με τη χήρα Σαδίκ, η οποία μας ενημέρωσε ότι «οι Τούρκοι βρίσκονται στην ελληνική Θράκη εδώ και πέντε αιώνες» και πως… «πολύ αργότερα ήρθαν οι Έλληνες» –σαν τις… μέλισσες δηλαδή–, ενώ, προσπαθώντας να ενισχύσει τη θέση της, τόνισε ότι «αυτή η πατρίδα είναι δική μας – ευτυχής όποιος λέει ότι είναι Τούρκος»… Τέλος πάντων, προς το παρόν, τουλάχιστον, δεν ζήτησε από τους αγαπημένους της… Ιζμιταίους να… πρωτοστατήσουν στον «αγώνα».
Πάντως, κάπως έτσι, με ανιστόρητες, διχαστικές και υπερφίαλες αντιλήψεις, θέσεις και ιδέες, η… πορεία συνεχίζεται, δυστυχώς, πάνω στο κεφάλι μας.
Ας μας λυπηθεί κάποιος…
Τι θα γίνει, χωριανοί;
Ο δήμαρχος Μύκης (Ξάνθη) κ. Αχμέτ Κιουρτ συμμετείχε επισήμως στο μνημόσυνο του ψευδομουφτή Αχμέτ Μέτε και κατέθεσε στεφάνι στο οποίο αναγραφόταν το… άγνωστο μήνυμα «Mustafçova Belediyesi».
Πόσες παραφωνίες έχουν γίνει σε τρεις σειρές;
Πρώτον, ο δήμαρχος –εκλεγμένος των ελλήνων δημοτών–, που ορκίστηκε να υπηρετήσει τον θεσμό της Αυτοδιοίκησης στην Ελλάδα, πάει με την ιδιότητά του –και όχι ως απλός πολίτης– στο μνημόσυνο ενός ανθρώπου που έχει καταδικαστεί από τα ελληνικά δικαστήρια για αντιποίηση αρχής και δεν αναγνωρίζεται από την Ελληνική Πολιτεία ο ρόλος που… κλήθηκε από το τουρκικό προξενείο να παίξει σε ένα μεγάλο μέρος του βίου του, αυτό του θρησκευτικού λειτουργού και δικαστή. Όχι απλώς πήγε, αλλά έφερε και στεφάνι στο οποίο αναγράφεται το όνομα του δήμου που υπηρετεί… στα τουρκικά.
Δηλαδή, τι χρειάζεται περισσότερο για να ασχοληθεί μαζί του… όποια αρχή είναι υποχρεωμένη, τέλος πάντων, να ασχοληθεί με αυτό το έκτρωμα;
Απειλή από το… παρελθόν
Στο στόχαστρο των Ιρανών βρέθηκε η χώρα μας, με την Αλεξανδρούπολη να βρίσκεται εντός των περιοχών που απειλεί να πλήξει, λόγω των ενεργειακών εγκαταστάσεων που φιλοξενεί.
Συγκεκριμένα, η ιρανική εφημερίδα «Farhikhtegan» υποδεικνύει κρίσιμες ενεργειακές υποδομές, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται και οι τερματικοί σταθμοί LNG σε Αλεξανδρούπολη και Ρεβυθούσα, καθώς και εγκαταστάσεις στην Κύπρο, ως στόχους αντιποίνων λόγω της γεωπολιτικής τους σημασίας. Το δημοσίευμα χαρακτηρίζει αυτές τις τοποθεσίες νόμιμους στόχους, στο πλαίσιο της ιρανικής οπτικής περί κλιμάκωσης έναντι δυτικών συμφερόντων.
Τουλάχιστον με τους Πέρσες ξέρεις τι να περιμένεις – ήδη από την αρχαιότητα. Και τι να σεβαστείς, μέσες άκρες…
Έλλη Μητακίδου
