«Σήμερα η πολιτική μας, η εξέλιξη της οικονομίας, οι δυνατότητές μας καθορίζονται στο πλαίσιο ευρύτερων συστημάτων. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ, η υπερεθνική ρύθμιση οικονομικών εξελίξεων και τεχνολογικών κανόνων, η παγκοσμιοποίηση παίζουν αποφασιστικό ρόλο. Είμαστε μια ψηφίδα σε ένα μωσαϊκό που δεν σχεδιάζουμε εμείς. Αυτονόητο λοιπόν είναι ότι πρέπει να προσαρμοστούμε. Όμως επιμένουμε να ακολουθούμε αδιέξοδους δρόμους. Δίνουμε επί χρόνια μάχη για το όνομα των Σκοπίων και χάνουμε μια μεγάλη ευκαιρία να γίνουμε εμείς πρωταγωνιστές στην οικονομική εξέλιξη των Βαλκανίων.
Οδηγούμε τη χώρα σε χρεοκοπία με συνεχείς δανεισμούς, προσφεύγουμε μετά χωρίς σχέδιο στους εταίρους της Ένωσης να μας συμπαρασταθούν. Μας δανείζουν με τους όρους τους, τους καταγγέλλουμε, η χώρα χωρίζεται σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς, μια νέα κυβέρνηση οραματίζεται τον σοσιαλιστικό παράδεισο και αυξάνουμε στο τέλος το χρέος μας σε πρωτόγνωρο ύψος. Πολλοί πιστεύουν ότι αύριο – μεθαύριο θα κανονίσουμε το πρόβλημα. Ξεχνούν ότι το 1985 πληρώναμε ακόμη χρέη που προέκυψαν πριν από το 1900. Και δεν θέλουν να δεχτούν ότι δεσμεύσεις που θα υπάρχουν για χρόνια αποτελούν εμπόδιο στην πρόοδό μας».
—-
(Από το άρθρο του στο «Βήμα» με τίτλο «Η Ελλάδα απέναντι στις προκλήσεις της νέας εποχής»)
