Πληθαίνουν οι φωνές για την αξιοποίηση των νερών της Ψυττάλειας
–Είναι αδιανόητο να κινδυνεύουμε να διψάσουμε και να πετάμε στη θάλασσα ένα ολόκληρο ποτάμι νερού κάθε μέρα
Πολλοί είναι πλέον εκείνοι, αρμόδιοι και μη –πάντως σοβαροί άνθρωποι–, που επισημαίνουν ότι είναι αδιανόητο να προσπαθούμε να φέρουμε νερό στο Λεκανοπέδιο με πολυδάπανα φαραωνικά έργα, τη στιγμή που έχουμε όσο νερό θέλουμε, και ακόμα περισσότερο, αλλά το πετάμε στη θάλασσα.
Την πραγματικότητα αυτή, που αποκαλύπτει ότι σε αυτήν τη χώρα η λογική απουσιάζει, την είχαμε επισημάνει εδώ και δύο χρόνια από την εφημερίδα αυτή και είχαμε τονίσει την ανοησία που κάνουμε με τα νερά της Ψυττάλειας, τα οποία πετάμε, ενώ μπορούμε εύκολα να τα αξιοποιήσουμε.
Αν από τότε είχαν γίνει αυτά που έπρεπε να γίνουν, τώρα θα χρησιμοποιούσαμε το νερό και δεν θα είχαμε κανένα πρόβλημα.
Αλλά φαίνεται πως οι κυβερνώντες έχουν άλλες βλέψεις και δεν τους ενδιαφέρει η αντιμετώπιση του προβλήματος ή έχουν τη δική τους λογική για την αντιμετώπισή του – και ας είναι εξαιρετικά πολυδάπανη.
Την τελευταία υπόμνηση για την αξιοποίηση των νερών της Ψυττάλειας έκανε ο ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Πειραιώς κ. Μιλτιάδης Νεκτάριος, σε άρθρο του που δημοσίευσε η ιστοσελίδα Euro2day.
Διαβάστε επίσης: Χάνουμε νερό από παντού και αυτό που έχουμε δίπλα μας το… πετάμε
Στο άρθρο αυτό, ο κ. Νεκτάριος μεταξύ άλλων σημειώνει:
«Στην Αττική έχουν ήδη αρχίσει οι συζητήσεις για επικείμενη λειψυδρία, διότι τα αποθέματα υδάτων στους ταμιευτήρες που τροφοδοτούν την Αθήνα έχουν μειωθεί στο μισό σε μια 3ετία: από 1,3 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα το 2022, σε 665 εκατομμύρια κυβικά μέτρα το 2025. Επίσης, η ετήσια κατανάλωση στα δίκτυα της ΕΥΔΑΠ ανέρχεται στα 400 εκατομμύρια κυβικά μέτρα. Το ερώτημα είναι εάν υπάρχει κάποια λύση ώστε να μην μετατραπεί η Αττική και η Αθήνα σε μια έρημο, αλλά σε υπόδειγμα πρωτεύουσας πράσινης ανάπτυξης.
Το Ισραήλ αποτελεί παράδειγμα πρακτικής εφαρμογής της Κυκλικής Οικονομίας για την αντιμετώπιση του μόνιμου προβλήματος της λειψυδρίας που αντιμετωπίζει η χώρα αυτή: ‘‘Το Ισραήλ ετοιμάζεται για ακόμα ένα πρότυπο παγκόσμιο τεχνολογικό άλμα: Να γίνει, από το 2030 και εξής, η πρώτη χώρα στον κόσμο στην οποία το 100% της κατανάλωσης νερού για την ύδρευση και τη βιομηχανία θα είναι αφαλατωμένο νερό και σχεδόν το 100% των αστικών υγρών αποβλήτων θα επαναχρησιμοποιείται μετά από επεξεργασία τους κυρίως για γεωργικούς σκοπούς’’.
Επειδή έχουν αρχίσει ήδη συζητήσεις για μεταφορά μεγαλύτερων ποσοτήτων νερού από τον Εύηνο και τον Μόρνο (απέχουν περίπου 300 χιλιόμετρα από την Αθήνα), αλλά και με πλοία από πολύ μεγαλύτερες αποστάσεις, σκεφτήκαμε μήπως υπάρχει κάποια καλύτερη λύση εγγύτερα.
Ανακαλύψαμε, λοιπόν, ότι υπάρχει ένα ‘‘μεγάλο ποτάμι’’ σταθερής ροής που λέγεται Ψυττάλεια! Οι εγκαταστάσεις της Ψυττάλειας δέχονται και επεξεργάζονται ημερησίως περίπου 800.000 κυβικά μέτρα λυμάτων, τα οποία υφίστανται δευτεροβάθμιο βιολογικό καθαρισμό και εξέρχονται ως νερό καθαρό κατά 95%, και στη συνέχεια χύνονται ανεκμετάλλευτα στη θάλασσα.
Επιπλέον στη Ψυττάλεια καταλήγουν και τα όμβρια ύδατα που προέρχονται από το ιστορικό κέντρο της Αθήνας. Δηλαδή, στην Ψυττάλεια έχει δημιουργηθεί το μεγαλύτερο ‘‘ποτάμι’’ της χώρας, το οποίο αγνοούμε και αναζητούμε νερό σε πολύ μακρινές αποστάσεις.
Στο πλαίσιο αυτό πρέπει να αναφερθεί ο μεσοπρόθεσμος σχεδιασμός της EΥΔΑΠ, η οποία σχεδιάζει την ανάπτυξη των αυτόνομων Κέντρων Επεξεργασίας Λυμάτων (ΚΕΛ) και παραγωγής ανακυκλωμένου νερού για άρδευση και βιομηχανική χρήση με στόχο να αντικαταστήσει το πόσιμο νερό που σήμερα χρησιμοποιούν αυτές οι ομάδες καταναλωτών.
Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η συμφωνία της EΥΔΑΠ με την Hellenic Energy για τη δημιουργία αγωγού που θα την τροφοδοτεί με ανακυκλωμένο νερό από το ΚΕΛ Θριάσιου, με στόχο την κατά το ήμισυ μείωση της κατανάλωσης σε πόσιμο νερό, καθώς η Hellenic Energy καταναλώνει το 1% του νερού της EΥΔΑΠ.
Πρόταση: Επέκταση των Προγραμματισμένων δράσεων της EΥΔΑΠ, σε συνεργασία με την Περιφέρεια Αττικής, ώστε τα περίπου 800.000 κυβικά μέτρα την ημέρα ανακυκλωμένου νερού να χρησιμοποιηθούν για άρδευση αναδασώσεων στα καμένα βουνά της Αττικής, για βιομηχανική χρήση, άρδευση κοινόχρηστων δημοτικών χώρων και πάρκων, πλύσεις δρόμων, δράσεις εμπλουτισμού του υπόγειου υδροφόρου ορίζοντα, άρδευση του κάμπου των Μεγάρων, των Μεσογείων, κλπ. Με τον τρόπο αυτό, θα περιοριστεί δραστικά η σπατάλη του πόσιμου νερού, και θα εξαφανιστεί οριστικά ο κίνδυνος της λειψυδρίας στην Αττική. Στην ίδια λογική, θα μπορούσε να επεκταθεί το δίκτυο του ανακυκλωμένου νερού στα βουνά της Πάρνηθας, της Πεντέλης και του Υμηττού. Με αποτέλεσμα την ταχεία και αποτελεσματική αναδάσωση των καμένων περιοχών της Αττικής, καθώς και την ελαχιστοποίηση των μελλοντικών πυρκαγιών στα δάση της Αττικής.
Η εφικτότητα της Πρότασης αυτής διευκολύνεται από το γεγονός ότι στον αρχικό σχεδιασμό των αγωγών που καταλήγουν στην Ψυττάλεια είχε προβλεφθεί και επιπλέον απαλλοτριωμένος χώρος, ο οποίος μπορεί να χρησιμοποιηθεί σήμερα για την εγκατάσταση αγωγών αντίστροφης ροής, με άμεσο αποτέλεσμα την ταχεία υλοποίηση των προτεινόμενων δράσεων. Όσον αφορά την χρηματοδότηση των εν λόγω έργων, είναι αυτονόητη η ένταξή τους στο Ταμείο Ανάκαμψης και η χρηματοδότησή τους με ευρωπαϊκά κονδύλια».
Με λίγα λόγια, ο κ. Νεκτάριος λέει ότι τα 800.000 κυβικά νερού που πετάμε κάθε μέρα στη θάλασσα μας δίνουν ένα απόθεμα 132 εκατομμυρίων κυβικών τον χρόνο. Η ΕΥΔΑΠ έχει ανακοινώσει ότι χρειάζεται κάθε χρόνο 400 εκατομμύρια κυβικά μέτρα για να καλύψει τις ανάγκες της. Το ένα τρίτο από το νερό που χρειάζεται, δηλαδή, το έχει από την Ψυττάλεια, αλλά το πετάει στη θάλασσα. Αυτό κι αν είναι παραλογισμός…
Τι θα κάνει τώρα η κυβέρνηση; Θα συνεχίσει να… παραλογίζεται ή θα αξιοποιήσει το νερό της Ψυττάλειας;
Η απάντηση για τους νοήμονες, τους λογικούς, είναι αυτονόητη. Όμως, όπου σταματάει η λογική αρχίζει η Ελλάδα, λέει μια παλαιά ρήση, ενώ μία άλλη λέει πως όπου αρχίζει η αρπαχτή τελειώνει το κράτος.
Γι’ αυτό λέμε ότι η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα είναι δύσκολη, πολύ δύσκολη…
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
