Οι συγγενείς των νεκρών στα Τέμπη ως… κατηγορούμενοι
Τέμπη: H συμβιωτική σχέση της τρέχουσας πολιτικής κυριαρχίας με την υπεραξία της ενσυναίσθησης και της αβίαστων αντανακλαστικών ηθικής συνείδησης αποτελεί μια κρίσιμη παράμετρο της εξίσωσης των πολιτικών εξελίξεων, που υποτιμάται ασυγχώρητα.
Η ευκολία μιας εξουσίας να αντιληφθεί εκείνες τις υπόγειες, αθόρυβες και σιωπηλές κόκκινες γραμμές που χαράσσει η κοινωνία, ως συλλογικό υποκείμενο, στο υποσυνείδητό της μπορεί να αποβεί λυτρωτική ή… καταδικαστική, στην περίπτωση που απουσιάζει, για κάθε εξουσία. Επειδή τη στιγμή της αθροιστικής λογοδοσίας κάθε πολίτης αθροίζει και προσθέτει. Συσσωρεύει. Και φτάνει μπροστά στην κάλπη μιας εκλογικής διαδικασίας επιχειρώντας να εκλογικεύσει και να σταθμίσει συναισθηματικές αφετηρίες.
Αυτήν την επταετία της αδιασάλευτης πολιτικής ηγεμονίας του Κυριάκου Μητσοτάκη καμία άλλη υπόθεση δεν περικλείει τόσο εσωτερική καύσιμη ύλη… ψήφου καταδίκης, όσο η εθνική τραγωδία των Τεμπών. Ένα συλλογικό εθνικό δράμα, που εντυπώθηκε στο υποσυνείδητο της ελληνικής κοινωνίας με συγκεκριμένο αποτύπωμα, με πλεονασματική την πεποίθηση της συγκάλυψης σε ποσοστά άνω του 70% μέχρι και σήμερα, που έχει παραμεριστεί… βολικά από την τρέχουσα ειδησεογραφία, βρίσκεται εκεί και… αφυπνίζεται με πληθυντική ένταση και οργή κάθε φορά που προκύπτει μια σχετική αφορμή.
Από τις πρώτες κιόλας ώρες της εθνικής τραγωδίας, με το λεγόμενο «μπάζωμα», που εκ των υστέρων αποκαλύφθηκε, με τα μπρος – πίσω στην αποδοχή ή… δικαιολόγηση πολιτικών ευθυνών, με μια προδικαστική διαδικασία-παρωδία, με οξύμωρα και ανεξήγητα δεδομένα, όπως βίντεο που… είχαν ξεχαστεί ή την εξαίρεση από την ανακριτική διαδικασία του μεγάλου ερωτήματος για τον λόγο για τον οποίο απανθρακώθηκαν οι επιζώντες της σύγκρουσης. Και, πολύ πρόσφατα, με τη στραβή και ανάποδη εκκίνηση της δίκης, σε έναν χώρο που προσέβαλε κάθε έννοια δικαίου και τους ίδιους τους συγγενείς των θυμάτων.
Οι συγγενείς αναγκάστηκαν να καθίσουν στα έδρανα των… κατηγορουμένων, καθώς δεν υπήρχαν διαθέσιμες κενές θέσεις. Αυτό τα λέει όλα. Αυτό λέει όσα χρειάζεται να γνωρίζει κανείς. Εκεί σταματάει η κοινή λογική. Η διαχείριση των συμβόλων, για την οποία τόσο εμφατικά μιλούσε ο Φρανσουά Μιτεράν, στα χειρότερά της.
Όσα διαδραματίζονται στη Λάρισα, και μετά βεβαιότητας δυστυχώς θα συνεχίσουν να περνούν μπροστά από τα μάτια μας ως ζώσα Ιστορία, συνιστούν βαριά και ασυγχώρητη κακοποίηση της αξιοπρέπειας των ανθρώπων που έχασαν δικούς τους ανθρώπους στην εθνική τραγωδία των Τεμπών. Και έρχεται να προστεθεί στον ακραίο κανιβαλισμό και στην απόπειρα δολοφονίας της προσωπικότητάς τους, ειδικά της Μαρίας Καρυστιανού, προτού καν εκδηλώσει την πρόθεσή της να ιδρύσει κόμμα για να αποδοθεί η δικαιοσύνη, την οποία ελάχιστοι περιμένουν ότι θα αποδώσει η ίδια η Δικαιοσύνη, από χυδαίους εισοδηματίες διακινητές του μίσους και του διχασμού στα κοινωνικά δίκτυα.
Τα Τέμπη ως σημείο τομής για τη σύγχρονη εθνική διαδρομή. Που διακρίνεται πλέον σε «προ Τεμπών» και «μετά Τεμπών»…
