Ο Καραμανλής αντίβαρο στην ηθική παρακμή της ΝΔ
–Τα άκρα και οι ακρότητες που τα συνοδεύουν…
Ο Κώστας Καραμανλής πιστώνεται μια ρήση με ιστορικό περιεχόμενο και συνειδησιακή αξία, καθώς την εποχή της πολιτικής κυριαρχίας του –από τις χαμένες εκλογές του 2000 μέχρι και την επανεκλογή του στη διακυβέρνηση του τόπου στις κάλπες του 2007, προτού τον προλάβει η φθορά, η οποία τον οδήγησε τελικά στην ήττα της αναμέτρησης του «λεφτά υπάρχουν», το 2009, από τον Γιώργο Παπανδρέου– είχε τοποθετήσει το πολιτικό αποτύπωμά του απέναντι στις ακραίες εκδοχές της συντηρητικής παράταξης του τόπου.
Την εποχή του Κώστα Καραμανλή, μονάχα το μόρφωμα του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού του Γιώργου Καρατζαφέρη είχε καταφέρει να… τρυπώσει στη Βουλή, δηλαδή να φτάσει σε αξιοπρεπές ποσοστό εκλογικής και κοινωνικής απήχησης, επιρροής και καταγραφής.
Μετά την αποχώρηση του Κώστα Καραμανλή από την πρωθυπουργία και την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, ο ζωτικός χώρος που ο ίδιος καταλάμβανε κυριαρχικά μέχρι τότε αποδυναμώθηκε, έμεινε γυμνός και… ορφανός, με αποτέλεσμα τα άκρα και οι ακρότητες, που εκείνος πολέμησε με συνειδησιακή συνέπεια, να μετακινηθούν από το περιθώριο στο κέντρο του δημόσιου βίου. Τα τελευταία χρόνια, η Ελλάδα σεργιανίζει σε συνθήκες εθνικής, σύνθετης, πολυδιάστατης, πολυεπίπεδης και πολυπαραγοντικής κρίσης. Μια παρακμή που έχει παγιωθεί, διαρκώς επιδεινώνεται και συσσωρεύει προστιθέμενη φθορά.
Η φθορά αυτή έχει… μολύνει οριζόντια τη Νέα Δημοκρατία, στην τρέχουσα εκδοχή της, υπό την ηγεσία του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος βρίσκεται στο τιμόνι της συντηρητικής παράταξης του τόπου την τελευταία δεκαετία. Οι μετρήσεις της κοινής γνώμης, αλλά πάνω από όλα το κλίμα που έχει διαμορφωθεί και παγιωθεί στον χώρο της πολιτικής, κοινωνικής και εκλογικής βάσης της Κεντροδεξιάς μαρτυρούν ενδείξεις αλλά και αίσθηση ηθικής παρακμής για μια παράταξη με διαφορετικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα και διαφορετική ταυτότητα, που της επέτρεψαν διαχρονικά να υπερβαίνει την εκάστοτε συγκυρία και να επιβιώνει.
Με την πρόσφατη ομιλία του στην εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου των καθηγητών Κωνσταντίνου Αρβανιτόπουλου και Κωνσταντίνου Φίλη, ο Κώστας Καραμανλής θύμισε σε όλους γιατί συνεχίζει να λειτουργεί ως συνειδησιακό αντίβαρο της ηθικής παρακμής της ιστορικής παράταξης της Κεντροδεξιάς, την οποία ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και της οποίας ηγήθηκε ο ίδιος επί δωδεκάμισι χρόνια, οδηγώντας τη σε δύο εκλογικές νίκες, το 2004 και το 2007, την πρώτη φορά μάλιστα με τη μεγαλύτερη κοινωνική πλειοψηφία που διαμορφώθηκε γύρω από έναν πολιτικό αρχηγό, φέρνοντας στην κάλπη 3,5 εκατομμύρια έλληνες πολίτες.
Ο Κώστας Καραμανλής δεν κρύβει τον εντεινόμενο προβληματισμό του για το… τι θα μείνει πίσω από τη σημερινή εκδοχή της Νέας Δημοκρατίας, από το οποίο και εξαρτάται το πόσο εύκολο θα είναι να αναγεννηθεί η ιστορική παράταξη της Κεντροδεξιάς. Και να καταφέρει και πάλι να εκφράσει πλειοψηφικά πλατιά κοινωνικά ρεύματα.
