Κάτι… μυρίζει σε αυτήν τη χώρα
Έχουμε οσμές σκανδάλων, οσμές κυκλωμάτων, οσμές παρανομιών, κάθε είδους οσμές, ευχάριστες ή δυσάρεστες, αλλά οσμές αγνώστου ταυτότητας και αιτίας δεν έχουμε μέχρι σήμερα. Σ’ αυτήν τη χώρα, όμως, που όλα τα περίεργα είναι εφικτά, που τα απίθανα γίνονται πιθανά, υπάρχουν και οσμές αγνώστου ταυτότητας.
Πριν από μερικούς μήνες, στην Πειραϊκή, στο παραλιακό μέτωπο του Πειραιά, ο κόσμος είχε ξεσηκωθεί γιατί τον… έπνιξε μια μυρωδιά. Πρόσφατα, τη Δευτέρα του Πάσχα, πάλι είχαμε το ίδιο φαινόμενο στη Δραπετσώνα, στο Κερατσίνι, στα Καμίνια κ.λπ.
Σε όλες τις περιπτώσεις ήρθαν τα συνεργεία του κράτους, έγιναν έλεγχοι, έγιναν μετρήσεις και όλοι αποφάνθηκαν ότι δεν… τρέχει τίποτα. Οι άνθρωποι πνίγονταν, δεν μπορούσαν να αναπνεύσουν κανονικά, είχαν ενοχλήσεις. Όμως, οι αρμόδιοι, οι επιστήμονες, οι μελετητές επέμεναν ότι δεν ήταν τίποτα. Ότι ο κόσμος ήταν… χαζός ή ιδεοληπτικός ή αντιδραστικός και… φανταζόταν διάφορα που δεν ισχύουν.
Έλα, όμως, που το φαινόμενο επανήλθε δριμύτερο αυτήν τη φορά, αφού την περασμένη Τρίτη ολόκληρο το Νότιο Λεκανοπέδιο πνίγηκε στην ίδια μυρωδιά, που δεν… υπήρξε ποτέ κατά τους ειδικούς. Τώρα, όμως, το θέμα πήρε έκταση, γιατί μπήκαν στο κόλπο και αναβαθμισμένες περιοχές, η Νέα Σμύρνη, ο Άλιμος, το Μπραχάμι κ.λπ.
Όσο το φαινόμενο ήταν στο Πέραμα και στη Δραπετσώνα, δεν είχε ενοχληθεί κανένας, δεν είχε ακουστεί τίποτα. Τώρα, όμως, που η μυρωδιά άγγιξε ευαίσθητα ρουθούνια, άνοιξαν οι ασκοί του Αιόλου. Μέχρι και οι σεισμολόγοι ασχολήθηκαν, μέχρι και σε διεθνείς οργανισμούς έγιναν κλήσεις να ασχοληθούν.
Και πάλι, όμως, το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Δεν βρέθηκε τίποτα. Δεν υπήρξε αιτία. Μυρωδιά όμως υπήρξε, δυσοσμία υπήρξε, και η παροιμία λέει ότι δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά. Εδώ έχουμε, λοιπόν, καπνό, αλλά οι ειδήμονες δεν… βλέπουν φωτιά… Πώς γίνεται αυτό; Είναι ένα από τα μυστήρια της σύγχρονης Ελλάδας.
Εδώ όμως υπάρχει ακόμα μία παράμετρος. Αυτή η μυρωδιά, είτε βρουν πού οφείλεται οι επιστήμονες είτε όχι, σημαίνει ότι στον αέρα που αναπνέουμε κάτι υπάρχει, κάτι που έχει αυτήν την οσμή. Ποιος θα μας πει αν αυτό μπορεί να μας κάνει ζημιά ή όχι; Ποιος θα μας πει αν κινδυνεύουμε και πόσο; Αφού δεν ξέρει κανένας τι μυρίζει και γιατί μυρίζει, πώς θα ξέρουμε αν η αιτία της οσμής είναι βλαβερή η όχι;
Βγήκαν όλοι οι αρμόδιοι φορείς, η ΔΕΣΦΑ, η Ρεβυθούσα, το υπουργείο Περιβάλλοντος κ.λπ., και είπαν ότι οι μετρήσεις είναι καλές, δεν υπάρχει επιβάρυνση, δεν υπάρχουν διαρροές κ.λπ. Όλα καλά κι όλα ωραία. Το Δημόσιο λειτουργεί με όλα τα στεγανά κλειστά, ασφαλισμένα. Όλα τα ακούσαμε, όλα τα είδαμε, εκτός από ένα: Δεν έγινε κανένας έλεγχος στις βαριές και ρυπογόνες βιομηχανίες πετρελαίων, ναυπηγείων, επισκευαστικών βάσεων, που λειτουργούν από το Θριάσιο μέχρι τον Πειραιά. Δεν πήγε κανένας ελεγκτής του κράτους να διαπιστώσει εκείνη τη στιγμή τι γίνεται. Αρκέστηκαν στις διαβεβαιώσεις των επιχειρήσεων και δεν μπήκαν μέσα να ελέγξουν. Αυτήν τη φορά παραδέχθηκαν ότι υπήρχε μυρωδιά, αλλά και πάλι δεν βρήκαν αιτία. Και αυτό είναι που… μυρίζει πιο πολύ απ’ όλα, που είναι το πιο περίεργο απ’ όλα. Γιατί υπάρχουν πράγματα που καταπίνονται και άλλα που δεν καταπίνονται.
Αυτό το συγκεκριμένο δεν καταπίνεται με τίποτα. Αλλά εισπνέεται…
Ν.Π.
