Η των απελπισμένων Μόνη Ελπίς…
Δεν ξέρω τι συμπεράσματα έβγαλε ο καθένας από τον φετινό εορτασμό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Δεν ξέρω πόσοι είδαν, συμμετείχαν ή παρίσταντο σε κάποιο τοπικό πανηγύρι, σε κάποια παραδοσιακή εκδήλωση προς τιμήν της Παναγίας, που μετακόμισε σαν προχθές στον ουρανό, στην αγκαλιά του Θεού και Υιού της.
Στις περισσότερες εικόνες βλέπουμε την Παναγία να έχει στην αγκαλιά της τον Χριστό, ως Βρέφος, που έχει την ανάγκη της Μητέρας Του για να επιβιώσει, να τραφεί, να ζεσταθεί, να καθοδηγηθεί, να μάθει τα πρώτα βήματα στη γη, να βγει στην κοινωνία. Στην εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου βλέπουμε το αντίθετο. Τον Χριστό να αγκαλιάζει τη Μητέρα του και να Την οδηγεί στον ουρανό. Στο δικό του, άφατο, αιώνιο και προαιώνιο Βασίλειο, για να την πάρει από το χέρι και να τη μάθει να βηματίζει στα σύννεφα, στα μονοπάτια του Παραδείσου, να την ποτίσει με το νερό της αιωνιότητας από το φρέαρ του Ιακώβ, να της γνωρίσει τα μυστικά του απείρου και να τη μυήσει στα μυστήρια της Τριαδικής Θεότητας, της οποίας την έκανε κοινωνό με την επιλογή του να ενανθρωπιστεί από Αυτήν.
Ακριβώς επειδή η Θεοτόκος έτεκε τον Θεό ως άνθρωπο, και αποτελεί ως εκ τούτου μέρος της Θεότητας, αλλά ήταν και παρέμεινε άνθρωπος, σαν κι εμάς, στη συνείδηση του κόσμου είναι πιο οικείο πρόσωπο, πιο κοντινό, πιο προσιτό. Ο Θεός είναι ο Δημιουργός, το Υπέρτατο Ον, ο Μέγας, ο Ανυπέρβλητος, ο Παντεπόπτης του Σύμπαντος, και, ως εκ τούτου, για τον πολύ κόσμο είναι ο Υπεράνω, ο απρόσιτος, που προκαλεί δέος και δεν αποτολμά ο καθένας να του ανοίξει την καρδιά του, να τον νιώσει Πατέρα.
Η Παναγία όμως δεν είναι Κτίστης, είναι κτίσμα, όπως εμείς, είναι σαν κι ένας, Μία από εμάς και γι’ αυτό την αισθανόμαστε Μητέρα. Τη Μεγάλη Μητέρα με την απέραντη αγκαλιά, η οποία, αφού χώρεσε τον Αχώρητο, μπορεί να μας χωρέσει όλους, να μας ακούσει όλους, να μας προστατεύσει όλους, να μας σκεπάσει όλους.
Γι’ αυτό ακριβώς η Παναγία, για το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας, γιατί τη σέβονται και την τιμούν και πάρα πολλοί άνθρωποι που δεν είναι χριστιανοί, λατρεύεται ως Μάνα, που ξέρει να συγχωρεί, να ορμηνεύει, να παρηγορεί, να θεραπεύει, γιατί, ως Μάνα που υπέφερε, που έκλαψε, που χάρηκε, έχει αποθέματα απέραντης αγάπης για όλους.
Αυτήν την αγάπη, την άδολη, την αγνή, την πραγματική, την αφτιασίδωτη, που ξεχειλίζει σε κάθε βλέμμα, σε κάθε όραμα, σε κάθε παρουσία, αναγνωρίζει ο κόσμος και την επιζητά. Γιατί στην εποχή μας, όπου ο ένας τρώει τον άλλον, όπου οι δυνάμεις του κακού κυριαρχούν και μας καταπιέζουν, μόνο στήριγμα στις επιθέσεις, μόνη παρηγοριά στα βάσανα, μόνο στήριγμα στις δυσκολίες, μόνη διέξοδος στα αδιέξοδα είναι η Παναγία. Το πιο γλυκό πρόσωπο, η πιο μεγάλη ελπίδα, το πιο λατρεμένο ον στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Η Παναγία, με το που έγινε Μητέρα του Θεού, έγινε Μητέρα όλων μας. Όλων εκείνων που πονάνε, που πεινάνε, που αδικούνται, που υποφέρουν από αρρώστιες, που είναι διωγμένοι, κατατρεγμένοι, λυπημένοι.
Είναι στήριγμα, προστασία, σκέπη. Ακούει τους πάντες, βρίσκεται παντού, όπου την καλούν, και μεσιτεύει για τον καθένα. Εκατομμύρια κλήσεις, εκκλήσεις και παρακλήσεις δέχεται καθημερινά. Και όλες τις ακούει, τις κατανοεί, σπεύδει να τις ικανοποιήσει. Παρακαλάει τον Θεό να συγχωρέσει, να δείξει μεγαλοθυμία, έλεος, να μην εγκαταλείψει τον κόσμο που δημιούργησε, ο οποίος γύρισε την πλάτη στον Δημιουργό Του.
Στα πέρατα της Γης, λοιπόν, αλλά ειδικά στην Ελλάδα, όπου όλοι προσέτρεχαν στη χάρη Της για να βρουν λύτρωση και παρηγοριά, επειδή ήταν πάντα μικρή χώρα, με βασανισμένους ανθρώπους και αντιμετώπιζε δυσκολίες, καταστροφές, γενοκτονίες κ.λπ., η γιορτή Της είναι ξεχωριστή, με νόημα και σημασία. Για τους Έλληνες, η εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου είναι, όπως συνηθίζεται να λέγεται, το Πάσχα του καλοκαιριού και όλοι τρέχουν στις ποικιλώνυμες Παναγίες για να ευχαριστήσουν και να ζητήσουν.
Και ιδιαίτερα σε τέτοιες περιόδους, όπου η απελπισία, η αβεβαιότητα, οι δυσχέρειες κυριαρχούν, ο κόσμος πολλαπλασιάζεται γιατί υποφέρει, και η ανάγκη, η απελπισία τον κάνει να αναζητά εναγωνίως στήριγμα, το οποίο βρίσκει στη Θεοτόκο.
Δικαιολογημένα, και φέτος, γέμισαν πάλι οι εκκλησίες, πλημμύρισαν κόσμο τα προσκυνήματα, βούλιαξαν από τα πλήθη των πιστών η Τήνος, η Πάρος, οι πρόποδες του Βερμίου, όπου υπάρχει Εκκλησία της Παναγιάς, είτε γιόρταζε είτε όχι.
Να έχουμε την ευχή Της και την ευλογία Της, για να γιορτάζουμε τη χάρη Της κάθε χρόνο, με μεγαλύτερη κατάνυξη και μεγαλοπρέπεια, αλλά και με λιγότερα προβλήματα.
Χρόνια πολλά!
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
