Η κοινωνία στα κάγκελα, η κυβέρνηση στην εξουσία
Η καθημερινή ειδησεογραφία περιλαμβάνει κάποιο περιστατικό βαριάς παραβατικής συμπεριφορά, όπως ξυλοδαρμούς στη μέση του δρόμου για ασήμαντες αφορμές, πυροβολισμούς εναντίον υπαλλήλων Ταμείων, στελεχών εισπρακτικών εταιρειών, δικηγόρων κ.λπ., δολοφονίες μαθητών από άλλους συνομηλίκους τους.
Δεν αναφέρουμε τις κλοπές και τις μικροληστείες, γιατί αυτά, μπροστά στα άλλα, είναι… πταίσματα. Τι συμβαίνει τελικά; Ποια είναι η εξήγηση για όλα αυτά τα φαινόμενα που καθιστούν την κοινωνία μας προβληματική και τη ζωή μας μαρτύριο; Τι έγινε και μέσα σε 20 χρόνια χάλασε τόσο πολύ ο κόσμος, εξανεμίστηκαν οι αξίες, καταβαραθρώθηκε η κοινωνική συνοχή; Είναι δυνατόν οι μισοί συμπολίτες μας να είναι παραβατικοί και να περιμένουν να… χυμήξουν στους άλλους, για να τους πάρουν ό,τι πολύτιμο έχουν ή για κάποιον ασήμαντο λόγο, τον οποίο, όμως, οι ίδιοι θεωρούν απολύτως σημαντικό;
Ό,τι και να συμβαίνει, η ουσία είναι μία: Η παραβατικότητα έχει… χτυπήσει κόκκινο, και η κατάσταση επιδεινώνεται με γεωμετρική πρόοδο.
Γιατί, όμως, φτάσαμε εδώ; Γιατί ο κόσμος είναι τρελαμένος, γυαλίζει το μάτι του με το παραμικρό και δεν διστάζει να βιαιοπραγήσει ή και να σκοτώσει για… ψύλλου πήδημα; Είναι δυνατόν σε δύο δεκαετίες να έγιναν οι μισοί Έλληνες κακοί, αλλοπαρμένοι, εκνευριστικοί και να μην ηρεμούν με τίποτα;
Και όμως είναι! Όταν ένας 70άρης παλεύει μια ζωή για να πάρει μια συνταξούλα και ανακαλύπτει ότι δεν μπορεί επειδή οφείλει στον ΕΦΚΑ ή στο Δημόσιο κάποια χιλιάρικα εδώ και δεκαετίες, που έχουν παραγραφεί, αλλά κάποιοι έχουν… ξεχάσει να τα διαγράψουν, με αποτέλεσμα να του κοπεί η σύνταξη, τι θα κάνει;
Όταν ο μεροκαματιάρης, που σπούδασε, αλλά δεν είχε μέσο και κάνει και δουλειά delivery για να επιβιώσει, βλέπει κάποιους χωρίς σπουδές, χωρίς πτυχία, να γίνονται… ακόμα και υπουργοί, πώς θα αντιδράσει;
Όταν ο αγρότης βλέπει τη σοδειά του να χάνεται επειδή έμεινε από λιπάσματα όταν ένας κτηνοτρόφος δεν μπορεί να θρέψει τα ζώα του επειδή τις επιδοτήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ, τις οποίες δικαιούται, τις παίρνουν κάποιοι ατσαλάκωτοι, που δεν ξέρουν τι θα πει χωράφι, για να κυκλοφορούν με Φεράρι, τι θα σκεφτεί, τι θα κάνει;
Όταν ο οικογενειάρχης λιώνει στο τιμόνι, στο συνεργείο, στην νταλίκα για να συντηρήσει την οικογένειά του και στη μέση του μήνα τα λεφτά σώνονται, γιατί τα έχει… ρουφήξει η ακρίβεια, μπορεί να παραμείνει ήρεμος, τη στιγμή που γύρω του οι αεριτζήδες έχουν στήσει… χορό;
Όταν ο άνθρωπος αισθάνεται ότι αδικείται, ότι είναι μονίμως… ριγμένος, ότι δεν παίρνει αυτό που του αξίζει από τη ζωή, γιατί προλαβαίνουν άλλοι που έχουν… προσβάσεις και… κονέ, που είναι κολλητοί κυβερνητικών παραγόντων και εκμεταλλεύονται τον κρατικό μηχανισμό για το συμφέρον τους, δεν μπορεί να είναι ψύχραιμος, ήρεμος, συγκαταβατικός. Νιώθει ότι πνίγεται, ότι δεν έχει οξυγόνο και σπαρταρά, ξεσηκώνεται, τρελαίνεται, βγαίνει από τα ρούχα του.
Δεν λογαριάζει αστυνομίες, δικαστήρια, επιπτώσεις. Δεν καταλαβαίνει τίποτα, το μόνο που θέλει είναι να εκδικηθεί εκείνους που τον έφτασαν στο τελευταίο σκαλοπάτι, που τον έφεραν στο χείλος του γκρεμού. Και όποιον βλέπει μπροστά του τον θεωρεί εχθρό, αντίπαλο, επικίνδυνο για τη ζωή του, για το μέλλον των παιδιών του.
Έτσι, επιτίθεται σε όλους, γίνεται παραβατικός, το μυαλό του θολώνει, δεν σκέπτεται, μόνο αντιδρά σπασμωδικά και στο κεφάλι του κυριαρχεί μία σκέψη, ένας σκοπός: Να δώσει ένα μάθημα σε εκείνους που τον οδηγούν στον αφανισμό. Δεν τον νοιάζει αν πεθάνει, το μόνο που θέλει είναι να πάρει όσους περισσότερους μπορεί μαζί του. Ασχέτως αν δεν φταίνε. Αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων…
Δεν λέμε ότι έτσι πρέπει να γίνεται, προς Θεού. Ούτε δικαιολογούμε τέτοιες ενέργειες και τέτοιες καταστάσεις. Λέμε όμως γιατί γίνεται αυτό που βλέπουμε τα τελευταία χρόνια. Γιατί ο κόσμος βρέθηκε στα κάγκελα, γιατί η κοινωνία μεταβάλλεται σε ζούγκλα.
Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Όλα είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών που εφαρμόζονται και επιλογών της κάθε κυβέρνησης.
Η σημερινή κυβέρνηση έσπειρε ανέμους. Ας θερίσει, όμως, εκείνη τις θύελλες και ας μην επιτρέψει να πέσουν στην κοινωνία.
Γιατί αυτό ζούμε τώρα. Θερίζουμε τις θύελλες που έσπειρε η κυβέρνηση. Μήπως πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά να της τις επιστρέψουμε με τόκο και επιτόκιο στις εκλογές;
Γιατί αυτήν τη λύση προκρίνει το δημοκρατικό πολίτευμα. Εκείνοι που μας κατέστρεψαν τη ζωή, που διέλυσαν την κοινωνία, που μας έκαναν προβληματικούς, που μας δίχασαν και μας οδήγησαν στο να βγάλουμε έναν άλλο εαυτό, που δεν είναι ο δικός μας, που δεν μας αξίζει, που μας υποβιβάζει και μας κάνει αγρίμια, πρέπει να φύγουν μία ώρα αρχύτερα, για να σωθούμε.
Για να δούμε, θα τα καταφέρουμε;
