Έρμαιο στα χέρια αδίστακτων κακοποιών οι ευάλωτοι
Η σκηνή που είδαμε στον Βύρωνα είναι μία από τις δεκάδες που γίνονται καθημερινά σε όλη τη χώρα, και δεν ακούγονται, γιατί είναι πλέον μια πτυχή της ζωής μας, κάτι που συμβαίνει συνεχώς, κάτι που δεν είναι ασυνήθιστο, και ως εκ τούτου περίεργο, για να εντυπωσιάσει και να αποτελέσει είδηση…
Τρεις νεαροί, χωρίς καμιά προφύλαξη, χωρίς την παραμικρή ανησυχία μήπως τους δει κάποιος και τους κυνηγήσει, πλησίασαν μια ηλικιωμένη που γύριζε βαρυγκωμώντας από τη λαϊκή της γειτονιάς της, σέρνοντας το κλασικό καροτσάκι γεμάτο ψώνια.
Στην αρχή πιστέψαμε ότι οι νεαροί πήγαν να τη βοηθήσουν, αλλά γρήγορα καταλάβαμε ότι αυτά γίνονταν σε άλλα χρόνια, σε άλλες εποχές, τότε που η κοινωνία δεν είχε… εξελιχθεί τόσο, όταν όποιος σε πλησίαζε το έκανε για να σε συνδράμει και όχι για να σε κλέψει. Τώρα, με τόση… πρόοδο, είναι δυνατόν να γίνονται τέτοια πράγματα; Γι’ αυτό και οι νεαροί που είδαμε έκαναν το αυτονόητο, αυτό που συνήθως γίνεται σήμερα. Έδωσαν μία σπρωξιά στην ηλικιωμένη, της τράβηξαν έναν χρυσό Σταυρό που είχε στον λαιμό της, σπάζοντας την αλυσίδα, βούτηξαν την τσάντα της και έφυγαν σαν… κύριοι. Σαν να μη συνέβη τίποτα, σαν να έγινε κάτι φυσιολογικό, κάτι ανάξιο προσοχής, άνευ σημασίας.
Το περιστατικό είναι πλέον κάτι συνηθισμένο, κάτι που δεν κάνει εντύπωση. Σε λίγο μπορεί και να μη διώκεται. Όποιος δεν μπορεί να προστατεύσει τον εαυτό του ας μην κυκλοφορεί, ας μην ανοίγει την πόρτα του, ας βάλει ένα λουκέτο και ας κλειδωθεί μέσα. Οι ευάλωτοι, οι γέροντες, οι αδύναμοι, τα παιδιά να μπουν σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως, φυλασσόμενα από ένοπλους φρουρούς και κάμερες, για να είναι ασφαλείς.
Δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Είναι η καθημερινότητα του αύριο. Αυτήν την κοινωνία χτίζουμε, αυτή η κοινωνία μας αξίζει.Γιατί κάπως έτσι εννοούμε την πρόοδο. Όταν οι έννοιες της οικογένειας, του διαχωρισμού των φύλων, της θρησκείας, των αξιών, της εντιμότητας, της φυσιολογικότητας κ.λπ. θεωρούνται οπισθοδρομικές, σκοταδιστικές, αναχρονιστικές, η πρόοδος είναι αυτή που βλέπουμε κάθε μέρα μπροστά μας: Οι ληστείες, οι βιασμοί, οι εκβιασμοί, οι απάτες, οι δολοφονίες μεταξύ ανηλίκων κ.λπ.
Αν αυτό μας ικανοποιεί, αν αυτή η κοινωνία μας αρέσει, ας συνεχίσουμε, καλά πάμε. Δεν χρειάζεται να αλλάξει τίποτα. Ο δρόμος προς το χειρότερο είναι ανοικτός και μας περιμένει. Τόσο κόπο κάναμε για να τον ανοίξουμε. Μην πάει χαμένος…
TO ΠΑΡΟΝ
