Έχουμε το καλύτερο και το φθηνότερο λάδι διεθνώς και δεν μπορούμε να το επιβάλουμε στις ξένες αγορές
ΜΝΗΜΕΙΟ ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΑΣΥΔΟΣΙΑΣ Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΕΛΑΙΟΛΑΔΟΥ
–Στη Βρετανία πουλάνε περισσότερο λάδι από εμάς οι Γερμανοί και οι Βέλγοι, που δεν έχουν… ιδέα από το προϊόν και το χρεώνουν πολύ ακριβότερα.
–Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το ελληνικό λάδι πωλείται στη λιανική στη μισή τιμή απ’ όσο στη χώρα μας, που το παράγει…
Η νωθρότητα και η ασυδοσία που επικρατεί στον χώρο του ελαιόλαδου, που αποτελεί σημείο αιχμής των ελληνικών εξαγωγών στον διατροφικό τομέα, απειλεί να χαντακώσει το προϊόν στις διεθνείς αγορές, παρόλο που η ποιότητά του είναι ανώτερη όλων και η τιμή του από τις χαμηλότερες διεθνώς.
Την εικόνα που επικρατεί στις εξαγωγές του προϊόντος σε μια χώρα όπως η Βρετανία, που καταναλώνει πολύ ελαιόλαδο και οι καταναλωτές είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν αρκετά χρήματα για να το αποκτήσουν, μας τη δίνει ανάγλυφα η έρευνα αγοράς που δημοσίευσε η ελληνική πρεσβεία στο Λονδίνο.
Σύμφωνα με την έρευνα αυτή, το ελληνικό ελαιόλαδο κατέχει μόλις το 6,5% στο μερίδιο αγοράς της χώρας, παρόλο που είναι πιο ποιοτικό και ασυγκρίτως φθηνότερο από εκείνο των χωρών που έχουν τα πρωτεία και οι οποίες δεν έχουν ούτε τη δική μας παράδοση ούτε την κουλτούρα στο λάδι.
Συγκεκριμένα, η Ισπανία έχει τη μερίδα του λέοντος, αφού κατέχει το 52% στο μερίδιο αγοράς. Ακολουθεί η Ιταλία με μερίδιο αγοράς 16,3%, η Γερμανία με μερίδιο 13,2%, το Βέλγιο με 6,7% και τελευταία η χώρα μας, όπως προαναφέραμε, με 6,5%.
Η Ισπανία πουλάει με 6,86 λίρες το κιλό, η Ιταλία με 8,61 λίρες, η Γερμανία με 8,13 λίρες, το Βέλγιο με 7,63 λίρες και η Ελλάδα με 5,07 λίρες το κιλό.
Δηλαδή, η Ελλάδα, με την άριστη ποιότητα του ελαιόλαδου, τη μηδενική οξύτητα, την παράδοση, την ιστορία, την τεχνογνωσία κ.λπ., αλλά και τη φθηνότερη τιμή, 2,56 λίρες φθηνότερη από της Γερμανίας, το προϊόν της οποίας δεν έχει καμία σχέση με το δικό μας, δεν μπορεί να συναγωνιστεί το Βέλγιο και τη Βαυαρία –γιατί εκεί έχει τους περισσότερους ελαιώνες η Γερμανία– στη βρετανική αγορά. Αυτό τι δείχνει; Ότι δεν έχουμε τη δυνατότητα ούτε τον τρόπο να προωθούμε τα προϊόντα μας.
Δεν είναι δυνατόν χώρες που δεν έχουν ήλιο, δεν έχουν κατάλληλα εδάφη, δεν μπορούν να παραγάγουν ελαιόλαδο της προκοπής να κατακτούν αγορές που επιζητούν ποιοτικά προϊόντα, και τα πληρώνουν αναλόγως, και εμείς, με ασυγκρίτως ανώτερη ποιότητα προϊόντος και σχεδόν τη μισή τιμή, να μην μπορούμε να το προωθήσουμε. Κάτι δεν κάνουμε σωστά, κάτι δεν λειτουργεί στον Οργανισμό Εξαγωγών, κάτι δεν κάνουν σωστά οι συνεταιρισμοί, οι παράγοντες του χώρου.
Οι Ιταλοί πουλάνε το δικό μας λάδι για δικό τους δυόμισι λίρες ακριβότερα από όσο το πουλάμε εμείς. Γιατί το παίρνουν χύμα, μπιρ παρά, από παραγωγούς που αγωνιούν μήπως και δεν πουλήσουν το λάδι τους, το νοθεύουν με δικό τους, βάζουν τις ετικέτες τους και το πουλάνε για ιταλικό. Με αυτόν τον τρόπο πετυχαίνουν καλύτερη τιμή και μεγαλύτερο μερίδιο αγοράς. Και εμείς, με τη χαμηλότερη τιμή και το αυθεντικό προϊόν, μένουμε ουραγοί.
Εδώ είναι η ευθύνη του κράτους, αφού δεν μπορεί να κάνει το αυτονόητο: Να διαθέσει το καλύτερο προϊόν στην πιο ανταγωνιστική τιμή. Αν έχεις την τιμή και την ποιότητα και δεν είσαι στην πρώτη τριάδα σε οποιαδήποτε αγορά, δεν κάνεις, δεν είσαι γι’ αυτήν τη δουλειά. Ποιοι, λοιπόν, είναι αρμόδιοι για τις εξαγωγές του ελαιόλαδου; Πώς τοποθετήθηκαν σε αυτές τις θέσεις; Είναι άνθρωποι της αγοράς, του εμπορίου ή κομματικά στελέχη, που… βολεύτηκαν σε θεσούλες για να εξαργυρώσουν την υποταγή τους και τις υπηρεσίες τους στο κόμμα;
Η έρευνα, όμως, απέδειξε και κάτι ακόμα πιο τραγικό. Ότι η τιμή λιανικής του ελληνικού ελαιόλαδου στην Αγγλία είναι 5,07 λίρες το κιλό, δηλαδή 4,5 ευρώ με τις σημερινές ισοτιμίες. Στην Ελλάδα, η οποία είναι η χώρα παραγωγής, ένα καλό ελαιόλαδο, όχι εξαιρετικό ή έξτρα παρθένο, έχει 9 ευρώ το κιλό, δηλαδή διπλάσια τιμή!
Πώς γίνεται αυτό; Για να έχει μόνο 4,5 ευρώ το λάδι μας στην Αγγλία, σημαίνει ότι η τιμή παραγωγού είναι στα 3,20 – 3,80 ευρώ το κιλό. Λόγω ποσοτήτων, η τιμή μπορεί να κατεβαίνει και λίγο κάτω από τα 3 ευρώ, αλλά εμείς ας πάρουμε τη μεγαλύτερη τιμή. Που σημαίνει ότι το κέρδος του εμπόρου είναι στην καλύτερη περίπτωση 1,5 ευρώ, χωρίς τα μεταφορικά. Στην Ελλάδα, όπου δεν υπάρχουν μεταφορικά, το κέρδος του εμπόρου είναι 4,5 ευρώ.
Αυτό δείχνει ότι δεν λειτουργεί κανένας μηχανισμός ελέγχου τιμών και όσο θέλει ο καθένας πουλάει.
Στη Βρετανία, ο χαμηλότερος μισθός για έναν νέο 21 ετών, πρωτοδιόριστο, είναι 2.000 ευρώ. Στην Ελλάδα, όπου ο μισθός του πρωτάρη στην αγορά εργασίας είναι τρεις φορές πιο κάτω, το λάδι έχει τη διπλάσια τιμή. Τρεις φορές κάτω ο μισθός, δύο φορές πάνω οι τιμές. Αυτό και αν είναι παγκόσμια επιτυχία. Να μην ξεχάσει να το αναφέρει ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ.
Εδώ, όμως, σταματάει η πλάκα. Τα πράγματα είναι σοβαρά. Η κατάσταση δεν πάει άλλο. Ο κόσμος δεν αντέχει, δεν βγαίνει, δεν μπορεί να επιβιώσει.
Με το λάδι το κακό παράγινε. Δεν φτάνει που δεν είναι ικανοί οι αρμόδιοι να προωθήσουν ένα προϊόν που… περπατάει μόνο του, αλλά το προϊόν αυτό, που αποτελεί τη βάση της διατροφής μας, το πληρώνουμε… χρυσό, στα διπλάσια λεφτά από τις χώρες στις οποίες το εξάγουμε.
Το μόνο που μπορούν να κάνουν, δηλαδή, είναι να αυξάνουν τις τιμές. Να πουλάνε δεν μπορούν, να ελέγχουν δεν μπορούν, μόνο να αφήνουν τους κερδοσκόπους να κάνουν… πάρτι μπορούν.
Αυτή η… δεξιότητα, όμως, είναι επιβλαβής, δεν μας κάνει. Ας την αλλάξουν, πριν τους… αλλάξουμε Γιατί οι εκλογές, όπως αναφέρουμε και σε άλλες στήλες, δεν είναι μακριά…
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
