Αύγουστε, καλέ μου μήνα, μείνε πάντα στην Αθήνα…
Οι εικόνες που είδαμε αλλά και οι καταστάσεις που ζήσαμε τούτο τον Αύγουστο στην Αθήνα μάς έκαναν να αναθεωρήσουμε πολλά από αυτά που θεωρούσαμε δεδομένα στο Κλεινόν Άστυ.
Κατ’ αρχάς, η πόλη άδειασε νωρίτερα από κάθε άλλη φορά. Από τις 4 Αυγούστου η μείωση στην κίνηση ήταν αισθητή, ο κόσμος είχε αρχίσει να φεύγει μαζικά και μέχρι την Παρασκευή 8 του μήνα το κύμα της μαζικής φυγής είχε πάρει πρωτοφανείς διαστάσεις.
Από την περασμένη Κυριακή άρχισε η επιστροφή, αλλά το δεύτερο κύμα αδειούχων ισορρόπησε τα πράγματα και η Αθήνα εξακολουθούσε να είναι μια πόλη ασυνήθιστη, ελκυστική, φιλική, ακριβώς όπως τη θέλουμε όλοι.
Όταν φτάνεις στη δουλειά σου στην ώρα σου, όταν βρίσκεις θέση οπουδήποτε, όταν αισθάνεσαι ότι δεν σε κυνηγάει ο χρόνος, όταν είσαι όλη μέρα χαλαρός και άνετος γιατί δεν σε αγχώνει κανένας και δεν σου σπάει κανένας τα νεύρα, όταν βρίσκεις αμέσως να παρκάρεις και όταν κυκλοφορείς όπως θέλεις στα πεζοδρόμια, χωρίς συνωστισμό, χωρίς στριμωξίδι και φωνές, πώς να μην επιθυμείς, να μην εύχεσαι, να μην παρακαλάς να είναι έτσι όλο τον χρόνο αυτή η πόλη.
Όμως, αυτό είναι ουτοπικό, ένα άπιαστο όνειρο. Έτσι όπως τα καταφέραμε, θα περνάμε κάθε χρόνο, όλο τον χρόνο, το ίδιο μαρτύριο, την ίδια σύγχυση, την ίδια ταλαιπωρία. Θα τρέχουμε σαν τους τρελούς όλη μέρα και δεν θα προλαβαίνουμε τίποτα, θα γυρίζουμε το βράδυ στο σπίτι με πονοκέφαλο, με πίεση στο 17, με νεύρα και θα παίρνουμε δύο ηρεμιστικά για να κοιμηθούμε.
Αυτήν την καθημερινότητα που μας τρομάζει, μας χαλάει, μας τραυματίζει ψυχολογικά και μας σακατεύει, την ξεχνάμε για 25 μέρες τον Αύγουστο, και αυτό μας δείχνει πόσο καλύτερη θα ήταν η ζωή μας αν δεν την καταστρέφαμε, αν δεν τη διαστρέφαμε, αν δεν την αποσυντονίζαμε, αν δεν την παραδίδουμε βορά στα συμφέροντα και δεν την θυσιάζαμε στον βωμό του κέρδους. Όχι, όμως, του δικού μας κέρδους, γιατί από τη δυσκολία τη δική μας, το σμπαράλιασμα της καθημερινότητάς μας άλλοι κερδίζουν, άλλοι θησαυρίζουν, εμείς απλά είμαστε το μέσο, το σκαλοπάτι για να βγάλουν λεφτά…
Ποιοι, όμως, κερδίζουν εις βάρος μας, ποιοι είναι αυτοί που μας εκμεταλλεύονται; Οι ασχολούμενοι με τον τουρισμό, οι ξενοδόχοι, οι μαγαζάτορες της εστίασης, οι καταστηματάρχες, ποιοι;
Όλοι αυτοί, με πρώτο και καλύτερο το κράτος, καθώς από κάθε δραστηριότητα εισπράττει τον ΦΠΑ, από τα μουσεία, τα εισιτήρια, το αντίτιμο από τις απομιμήσεις αρχαίων αντικειμένων κ.λπ.
Αφού, όμως, το κράτος εισπράττει από όλους και επειδή όλα όσα αποτελούν πηγή εσόδων περνάνε μέσα από τον κόσμο, και ο κόσμος υφίσταται τις συνέπειες, δεν θα έπρεπε ο κόσμος να έχει κάποια ανταπόδοση, κάποιο αντίδωρο για όλα αυτά που… τραβάει;
Δυστυχώς δεν έχει τίποτα. Ακόμα και στα μουσεία, που είναι δική του κληρονομιά, πληρώνει εισιτήριο.
Ας μην… κόπτονται, λοιπόν, οι πολιτικοί όλων των αποχρώσεων υπέρ του λαού. Κανένας δεν θυμάται τον λαό, όταν έρθει στην εξουσία. Μόνο η αείμνηστη Μελίνα Μερκούρη είχε καταργήσει τα εισιτήρια. Χωρίς, όμως, να δοθεί ποτέ και από κανέναν κάποια άλλου είδους ανταπόδοση στον κόσμο.
Αφού, όμως, δεν έχουμε κάποια ανταπόδοση, γιατί να τραβάμε αδιαμαρτύρητα όλα αυτά τα δεινά; Γιατί να πλουτίζουν κάποιοι και φυσικά το κράτος στην πλάτη μας και να μας κυνηγάει όποτε χρωστάμε 500 ευρώ με πλειστηριασμούς και κατασχέσεις;
Αφού, λοιπόν, αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει, γιατί ουδείς ασχολείται με τον κόσμο, μήπως θα πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος να έχουμε… περισσότερο Αύγουστο στην Αθήνα, για να διευκολυνθεί τουλάχιστον η ζωή μας;
Τρόποι υπάρχουν. Θέληση δεν υπάρχει. Ίσως πρέπει να ασκηθεί πίεση προς αυτήν την κατεύθυνση. Για να υπάρξει η βούληση. Αν και πολύ αμφιβάλλουμε, γιατί οι πολιτικοί μας δεν φαίνεται να έχουν τέτοιες… ευαισθησίες.
Οπότε, ο Αύγουστος θα παραμείνει Αύγουστος και όλο τον υπόλοιπο χρόνο θα γυρνάμε σαν τους τρελούς το… μαγγανοπήγαδο. Σε λίγες μέρες, λοιπόν, τα κεφάλια μέσα.
Και του χρόνου με υγεία, αν δεν αλλάξει κάτι προς το καλύτερο. Γιατί χειρότερο από αυτό που ζούμε δεν νομίζουμε να υπάρχει…
