Αναλγησία χωρίς όριο…
Έχουμε γράψει κατ’ επανάληψη για το θλιβερό έθιμο των αυτοσχέδιων βεγγαλικών, που γίνονται αιτία να θρηνούμε θύματα κάθε Πάσχα και την Αναστάσιμη Χαρά να τη σκιάζει η θλίψη για τα δυστυχήματα που σημειώνονται. Φέτος, όμως, τη θλίψη για ένα τέτοιο περιστατικό τη διαδέχθηκε η οργή για τα… κόλπα του ανάλγητου κράτους και της τοπικής αυτοδιοίκησης, που επιλέγουν αυτές τις μέρες για να… ρουφάνε χρήματα από λογαριασμούς πολιτών που έχουν οφειλές, αλλά που μπορεί και να μην έχουν και να έχουν προκύψει χρεώσεις από λάθη ή αβλεψίες. Βέβαια, σε αυτές τις περιπτώσεις δικαιώνονται οι πολίτες και παίρνουν πίσω τα λεφτά τους, αλλά μετά από μήνες.
Ας δούμε, όμως, το τελευταίο κρούσμα αναλγησίας που έγινε τώρα το Πάσχα.
Ένας νεαρός από τη Χίο τραυματίστηκε σοβαρά την ώρα που ετοίμαζε ρουκέτες για τον καθιερωμένο ρουκετοπόλεμο και μεταφέρθηκε εσπευσμένα με αεροδιακομιδή στο Θριάσιο Νοσοκομείο, που διαθέτει εξειδικευμένη μονάδα εγκαυμάτων. Επειδή η κατάσταση ήταν κρίσιμη στην αρχή, οι φίλοι του από τη Χίο μάζεψαν λεφτά για να συνδράμουν στα έξοδα που θα προκύψουν και έβαλαν τα χρήματα στον λογαριασμό της μητέρας του, που ήταν διαρκώς στο προσκέφαλό του στο νοσοκομείο.
Μόνο που η δόλια μάνα είχε από χρόνια κάτι οφειλές στον Δήμο Χίου και, με το που μπήκαν τα λεφτά από τον έρανο, τα… ρούφηξε η ταμειακή υπηρεσία του Δήμου, με αποτέλεσμα να μη μείνει ούτε… ευρώ για τα έξοδα του τραυματία. Βλέπετε, δεν ήξερε πόσα χρώσταγε η γυναίκα και πόσα έγιναν με τα πρόστιμα και δεν είχε υποψιαστεί για να κάνει τον λογαριασμό της ακατάσχετο. Έτσι, όλα τα λεφτά που μπήκαν τα πήρε ο Δήμος και η μάνα έμεινε στο νοσοκομείο δίχως να έχει να πάρει ούτε ένα μπουκάλι νερό!
Αυτά γίνονται όταν το κράτος και η κάθε είδους διοίκηση βλέπουν τον πολίτη ως… λογαριασμό και όχι ως άνθρωπο. Και τον υπολογίζουν ανάλογα με το πόσα χρήματα έχει. Και αν δεν έχει, αλίμονό του…
Όμορφος κόσμος, ηθικός, αλλά να μας λείπει καλύτερα…
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
