ΑΝΑΛΕΚΤΑ: Ο Σαμαράς ρίχνει δίχτυα και στην Ακαδημία Αθηνών
Στο πολιτικό προσκήνιο, οι εντάσεις και οι καθημερινές αντιπαραθέσεις κλέβουν συνήθως την παράσταση, όμως, η πραγματική ουσία της πολιτικής διεργασίας κρύβεται συχνά στα αθέατα δωμάτια και στις αθόρυβες συναντήσεις. Αυτές τις μέρες, ο Αντώνης Σαμαράς φαίνεται πως έχει ανοίξει έναν ξεχωριστό κύκλο επαφών, επιλέγοντας ως συνομιλητές ανθρώπους του πνεύματος και διακεκριμένους πανεπιστημιακούς.
Δεν πρόκειται για μια συνηθισμένη πολιτική ζύμωση αλλά για μια προσπάθεια βαθύτερης ανάλυσης των θεσμικών προκλήσεων που αντιμετωπίζει η χώρα, σε μια εποχή που οι ισορροπίες είναι εξαιρετικά λεπτές. Το ακόμα πιο ενδιαφέρον στοιχείο σε αυτήν την κινητικότητα είναι οι γέφυρες που στήνονται μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Στην προσπάθεια αυτής της ουσιαστικής συνεννόησης συμβάλλουν αφανώς δύο πρόσωπα με βαρύ θεσμικό και επιστημονικό εκτόπισμα, όπως ο ακαδημαϊκός Προκόπης Παυλόπουλος και ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Παρά τις διαφορετικές πολιτικές τους αφετηρίες και τις ιστορικές τους διαδρομές, οι δύο άνδρες λειτουργούν ως καταλύτες, εισφέροντας τη βαθιά τους γνώση πάνω στα συνταγματικά και θεσμικά ζητήματα και διευκολύνοντας έναν διάλογο που ξεπερνά τα στενά κομματικά στεγανά.
Οι πληροφορίες λένε ότι οι συζητήσεις διαδέχονται η μία την άλλη, δημιουργώντας ένα πυκνό δίκτυο ανταλλαγής απόψεων, που ίσως σύντομα πάρει και πιο επίσημη μορφή. Στο τραπέζι έχει πέσει, μάλιστα, η ιδέα να διοργανωθεί μια μεγάλη επιστημονική συζήτηση, επικεντρωμένη στην Αναθεώρηση του Συντάγματος, ένα θέμα που πάντα προκαλεί έντονες διεργασίες στο πολιτικό σύστημα. Ωστόσο, ο πρώην πρωθυπουργός, λειτουργώντας με το ένστικτο του παλαιού και έμπειρου κοινοβουλευτικού, βάζει ένα σαφές φίλτρο σε αυτές τις προσδοκίες.
Ο Αντώνης Σαμαράς ξεκαθαρίζει σε όσους συνομιλούν μαζί του ότι τέτοιες κουβέντες δεν είναι σοβαρές σε προεκλογική περίοδο. Ξέρει καλά ότι η συνταγματική αρχιτεκτονική της χώρας απαιτεί νηφαλιότητα, μακροπρόθεσμη οπτική και καθαρό μυαλό, στοιχεία που συνήθως χάνονται μέσα στην τοξικότητα και στις σκοπιμότητες της προεκλογικής μάχης. Έτσι, ενώ ο διάλογος με την ακαδημαϊκή κοινότητα συνεχίζεται και βαθαίνει, η όποια θεσμική πρωτοβουλία φαίνεται πως μετατίθεται για τον χρόνο που θα έχει κοπάσει ο εκλογικός θόρυβος, αποδεικνύοντας ότι η στρατηγική σκέψη απαιτεί μερικές φορές να ξέρεις πότε πρέπει να περιμένεις.
