Αν πήραμε το μήνυμα, ας το αξιοποιήσουμε
Η Επέτειος της 25ης Μαρτίου, οι παρελάσεις, η συμμετοχή ελληνικών πολεμικών πλοίων σε διάφορες αποστολές στα πέρατα της Γης, και ειδικά στην Κύπρο, η εμφάνιση ελληνικής κατασκευής συστημάτων αντιμετώπισης drones και ασύμμετρων απειλών ανέβασαν το ηθικό μας, μας γέμισαν αισιοδοξία και περηφάνια.
Όταν βλέπαμε τα στρατευμένα παιδιά του έθνους να μιλάνε από τα πλοία που βρίσκονταν στην Κύπρο, στην Ερυθρά Θάλασσα, στην Αδριατική και τη σημαία μας να κυματίζει σε αυτές τις θάλασσες, όταν με κομμένη την ανάσα παρακολουθούσαμε τους αεροπορικούς σχηματισμούς να πετάνε πότε πάνω από τα κεφάλια μας και πότε σε δυσθεώρητα ύψη, νιώσαμε πραγματικά ότι αυτή η χώρα δεν είναι όπως την κατάντησαν οι ανεπαρκείς πολιτικές ηγεσίες ή διάφοροι πολιτικοί που έκαναν τα χατίρια των ισχυρών της Γης, χωρίς να λογαριάζουν πως όφειλαν να διασφαλίσουν κάτι και για την Ελλάδα.
Τούτη η χώρα έχει δυνατότητες, τσαγανό, είναι μια χώρα μικρή, που, όμως, μπορεί μόνη της να αλλάξει την ιστορία της ανθρωπότητας.
Αυτήν τη χώρα δεν την αντιμετώπισαν όπως έπρεπε ούτε και σήμερα την αντιμετωπίζουν, τόσο η ηγεσία της όσο και ο λαός της, όπως πρέπει.
Γιατί όμως; Ποιοι είναι εκείνοι που επενδύουν στην Ελλάδα της μιζέριας, της κακομοιριάς και προσπαθούν να υποβαθμίσουν την Ελλάδα της περηφάνιας, της δύναμης, της αξίας;
Προχθές είχαμε την Εθνική Επέτειο και ανεβήκαμε, πήραμε τ’ απάνω μας. Μία μέρα πριν είχαμε γίνει διεθνώς ρεζίλι με τη δίκη για το δυστύχημα στα Τέμπη. Όλα τα μεγάλα διεθνή δίκτυα, το CNN, το Reuters κ.λπ., είχαν πάει στη Λάρισα για τη δίκη του αιώνα, όπως έλεγαν, και αντί για δίκη παρακολούθησαν το θέατρο του ελληνικού παραλόγου, της ανυπαρξίας του κράτους, της απίστευτης ελαφρότητας και της ασυδοσίας.
Εκεί που περίμεναν να δουν μια αίθουσα που θα χωρούσε 300 – 400 άτομα τουλάχιστον, και μάλιστα καινούργια, η μετατροπή και η ανακαίνιση της οποίας στοίχισε στο Ελληνικό Δημόσιο 1,7 εκατ. ευρώ, είδαν μια… στρούγκα που δεν χωρούσε ούτε τους κατηγορούμενους, με μικροφωνικές εγκαταστάσεις που δεν λειτουργούσαν, με ελλιπή αερισμό. Μια εικόνα που φανέρωνε ανοργανωσιά και προχειρότητα.
Τη μία μέρα είχαμε την ασχήμια, τη μιζέρια, τη σκοπιμότητα, την ασέβεια στα θύματα και στους οικείους τους και την άλλη την εθνική ανάταση, την ικανοποίηση, την περηφάνια.
Πώς καταφέρνουμε να φέρνουμε τόσο κοντά τα όρια της αποτυχίας, της καταστροφής με εκείνα της καταξίωσης και της επιτυχίας, πραγματικά δεν το γνωρίζει κανένας. Όπως δεν γνωρίζει κανένας γιατί θα πρέπει να παντρεύουμε τη δυστυχία με την επιτυχία, το κακό με το καλό, το ναδίρ με το ζενίθ.
Η φυλή που γέννησε την ισορροπία, που αποθέωσε την αρμονία, που καταξίωσε τη συμμετρία σήμερα δεν μπορεί να σταθεί πουθενά, δεν έχει σταθερότητα, στιβαρότητα και παλαντζάρει ανάμεσα στο καλό και στο κακό, με αποτέλεσμα πότε να φτερουγίζει ψηλά και πότε να βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση.
Αλήθεια, δεν μπορούμε να βρούμε τα σωστά πατήματα, τους κατάλληλους τρόπους, για να μην έχουμε αυτές τις μεταπτώσεις; Για να μη φοβόμαστε μετά από κάποιο καλό που μας συμβαίνει πόσο μεγάλο θα είναι το κακό που θα ακολουθήσει;
Πόσο δύσκολο είναι, άραγε, να παραμείνουμε ψηλά, μετά τα όσα είδαμε, νιώσαμε και θυμηθήκαμε την 25η Μαρτίου; Πόσο πολύ πρέπει να προσπαθήσουμε για να μην προσγειωθούμε ανώμαλα στην πραγματικότητα; Και γιατί η πραγματικότητα που μας περιμένει να είναι αυτή η μίζερη, η αποκρουστική, που δεν μας αρέσει, την καταγγέλλουμε, την απεχθανόμαστε, αλλά να μην κάνουμε κάτι για να την αλλάξουμε;
Οι πρόγονοί μας αποτίναζαν, σκόρπιζαν την κατάσταση που δεν τους ταίριαζε, που τους εξαθλίωνε, που τους έκανε δυστυχισμένους. Εμείς γιατί τη συντηρούμε, γιατί την αποδεχόμαστε;
Οι πρόγονοί μας μάς έδειξαν τον δρόμο. Στο χέρι μας είναι να τα αλλάξουμε όλα.
Να απαλλαγούμε από πολιτικούς και πολιτικές που δεν μας ταιριάζουν, να απομονώσουμε και να καταργήσουμε ό,τι μας χαλάει, να διώξουμε οτιδήποτε μας μειώνει, μας ενοχλεί.
Ας κρατήσουμε αυτό από το έπος του 1821 και τον απόηχο της εορτής και ας κινηθούμε ανάλογα. Δεν πρέπει, όμως, να περιμένουμε να το κάνουν άλλοι για μας, γιατί τότε δεν θα γίνει τίποτα.
