Ακτοπλοΐα: Ένα απαγορευτικό έφερε τα πάνω κάτω στο λιμάνι του Πειραιά
–Ακόμα ένα δείγμα της προχειρότητας και της ασυδοσίας που επικρατεί στην ακτοπλοΐα
Γράφει ο
Νίκος Παρασκευάς
Πριν μερικές ημέρες που λυσσομανούσε ο αέρας στο Αιγαίο και η θάλασσα έβγαζε… φίδια, όπως λένε οι ναυτικοί όταν έχει μεγάλες θάλασσες, όπως ήταν φυσικό, το Λιμεναρχείο απαγόρευσε τον απόπλου όλων των πλοίων, για να μην κινδυνεύσει κανένα πλεούμενο λόγω της τρικυμίας, ειδικά αυτές τις μέρες που τα βαπόρια είναι όλα γεμάτα μέχρι τα μπούνια.
Φυσικά, κάποιοι έσπευσαν να διαμαρτυρηθούν επειδή δεν ταξίδεψαν, αλλά, αν επιτρεπόταν ο απόπλους και γινόταν κάτι απευκταίο, εκείνοι πρώτοι θα φώναζαν ότι έπνιξαν τον κόσμο επειδή άφησαν τα πλοία να φύγουν.
Δυστυχώς, τον κόσμο δεν τον… πιάνεις πουθενά.
Αλλά δεν είναι εδώ το θέμα. Είναι σε όσα προκλήθηκαν μετά την απαγόρευση των πλοίων. Γιατί οι εταιρείες, προκειμένου να προπωλήσουν εισιτήρια και να εισπράξουν χρήματα γρηγορότερα, χωρίς να περιμένουν το καλοκαίρι, κάνουν προσφορές από τον χειμώνα για όσους κλείσουν εγκαίρως εισιτήρια για το καλοκαίρι. Επιπλέον, φροντίζουν να πουλάνε τα εισιτήρια του καλοκαιριού, χωρίς προσφορές όμως, και τους υπόλοιπους μήνες. Έτσι, πολλοί, για να μην πούμε όλοι όσοι πρόκειται να ταξιδέψουν τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, ακριβώς επειδή αυτούς τους μήνες διακινείται πολύς κόσμος, φροντίζουν να κλείνουν από το Πάσχα εισιτήρια, για να μη μείνουν έξω τους μήνες της μεγάλης αιχμής. Παράλληλα, τις μέρες αυτές, επειδή διακινούνται και χιλιάδες τουρίστες, έχουν φροντίσει να κλείσουν εγκαίρως εισιτήρια και ταξιδιωτικά γραφεία του εξωτερικού για τους πελάτες τους.
Αυτό σημαίνει ότι τα πλοία της ακτοπλοΐας, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, έχουν κλείσει τις θέσεις τους για την περίοδο της αιχμής μήνες πριν. Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να γίνει καμία αλλαγή ούτε στα δρομολόγια ούτε στους επιβάτες. Όμως, εδώ είναι Αιγαίο και το Αρχιπέλαγος κάθε χρόνο το καλοκαίρι, και ειδικά τον Αύγουστο, βγάζει μελτέμια που μπορεί να φτάσουν και πάνω από τα 9 Μποφόρ. Οπότε, το πιο πιθανό είναι κάποια ταξίδια να μη γίνουν.
Στα σοβαρά κράτη, που προνοούν για όλα τα ενδεχόμενα, υπάρχει πρόβλεψη ώστε οι εταιρείες να αφήνουν κάποιες θέσεις για να τις γεμίζουν την τελευταία στιγμή.
Επιπλέον, δεν… κολλάνε τα δρομολόγια το ένα με το άλλο, για να υπάρχει η δυνατότητα να γίνει έκτακτο σε περίπτωση που υπάρξει κάποιο πρόβλημα ή υπάρχει αυξημένη ζήτηση για κάποιον προορισμό που ξεπέρασε τα δεδομένα με βάση τα οποία έγιναν οι υπολογισμοί.
Επιπλέον, τα πλοία είναι μηχανήματα, μπορεί να πάθουν κάτι, να χαλάσουν και να μην μπορούν να ταξιδέψουν. Για όλους αυτούς τους λόγους, τα κράτη αυτά προνοούν.
Αυτά, όμως, συμβαίνουν στα σοβαρά κράτη.
Στα υπόλοιπα, που δεν σέβονται ούτε τη ναυτική τους παράδοση ούτε το ότι έχουν ένα πλήθος νησιών που πρέπει να εξυπηρετηθούν, αυτά δεν γίνονται. Οι εταιρείες φτιάχνουν τα δρομολόγια όπως θέλουν, το καλοκαίρι τα… κολλάνε το ένα πίσω από το άλλο, για να πάρουν περισσότερο κόσμο, και όταν χαλάει κάποιο πλοίο ή βγει κάποιο απαγορευτικό γίνεται αυτό που είδαμε την Παρασκευή πριν από τον Δεκαπενταύγουστο στο λιμάνι του Πειραιά. Τι έγινε τότε;
Πολύ απλά, τα άτομα που επρόκειτο να ταξιδέψουν την Πέμπτη για Κυκλάδες, και δεν έγινε το ταξίδι λόγω του απαγορευτικού, πήγαν την επόμενη να ταξιδέψουν, αλλά δεν τους άφησαν, γιατί το πλοίο ήταν ήδη γεμάτο από εκείνους που ήδη είχαν κλείσει τα εισιτήρια μέρες ή μήνες πριν, όπως και αυτοί που δεν ταξίδεψαν λόγω του απαγορευτικού.
Έτσι, οι άνθρωποι αυτοί, θυμωμένοι επειδή θα έχαναν τις διακοπές τους ή και τα λεφτά τους, αφού μπορεί να είχαν προπληρώσει και ξενοδοχεία ή δωμάτια, ανέβηκαν στον καταπέλτη του πλοίου που δεν τους έπαιρνε, γιατί δεν χωρούσαν, και δεν το άφηναν να φύγει. Επενέβησαν οι λιμενικοί, έγιναν επεισόδια και τελικά το πλοίο έφυγε με τα χίλια ζόρια.
Δεν θα έπρεπε οι εταιρείες να έχουν εναλλακτικές λύσεις, για να μπορούν να εξυπηρετήσουν τον κόσμο τους, από τον οποίο μπορεί να έχουν προπληρωθεί και μήνες πριν;
Ειδικά στην ακτοπλοΐα της χώρας μας, όταν οι εταιρείες που έχουν τις καλές γραμμές, που έχουν τον περισσότερο κόσμο, είναι πέντε με έξι και έχουν από δέκα πλοία και πάνω ή καθεμία, είναι αδιανόητο να μην υπάρχει πρόνοια για τέτοιες καταστάσεις, που ειδικά στο Αιγαίο αυτές τις μέρες δεν είναι ασυνήθιστες. Τόσα πλοία έχουν, μπορούν να κάνουν διαχείριση η οποία να καλύπτει και αυτήν την ανάγκη.
Επίσης, το υπουργείο, που εγκρίνει τα δρομολόγια, δεν θα έπρεπε να διαμορφώσει τα δρομολόγια με τρόπο που να μπορεί να γίνει και κάποιο έκτακτο; Δεν θα έπρεπε να υποχρεώνει τις εταιρείες να αφήνουν θέσεις για κάποια έκτακτα περιστατικά και να τις καλύπτουν με επιβάτες της τελευταίας στιγμής, που ούτως ή άλλως υπάρχουν αυτές τις μέρες;
Όμως, οι εταιρείες θέλουν να βγάλουν και… από τη μύγα ξίγκι αυτήν την εποχή και βάζουν τα δρομολόγια το ένα πάνω στο άλλο, φεύγουν τα πλοία σχεδόν ταυτόχρονα και γίνεται χαμός στα λιμάνια γιατί μαζεύεται πολύς κόσμος, με αποτέλεσμα να έχουμε καθυστερήσεις κ.λπ.
Οι εταιρείες θέλουν τα πάντα κομμένα και ραμμένα στα μέτρα τους. Και καλά κάνουν. Αλλά και ο ρόλος του κράτους, του υπουργείου εν προκειμένω, είναι να βάζει τους όρους, να θέτει τις προδιαγραφές για να λειτουργούν με ασφάλεια τα πλοία και να εξυπηρετείται σε κάθε περίπτωση ο κόσμος. Γιατί δεν φταίει ο άλλος να χάσει τις διακοπές του και τις προκαταβολές που έχει δώσει εξαιτίας ενός απαγορευτικού, επειδή οι εταιρείες έχουν πρώτη προτεραιότητα το κέρδος και δεν τις νοιάζει τι θα κάνει ο κόσμος.
Ίσως ο νόμος για τα απαγορευτικά θα έπρεπε να προβλέπει ότι το ταξίδι που δεν έγινε δεν θεωρείται ως μη γενόμενο αλλά καθυστερούμενο, ώστε, όταν πραγματοποιηθεί, να έχει τους επιβάτες που ήταν μέσα στο πλοίο για το δρομολόγιο που δεν πραγματοποιήθηκε. Έτσι, θα γίνονται στη συνέχεια τα δρομολόγια με μία μέρα καθυστέρηση.
Το θέμα δεν είναι τι θα προτείνουμε εμείς ή οποιοσδήποτε άλλος πολύ πιο αρμόδιος. Το θέμα είναι ότι με τη συγκεκριμένη περίπτωση θα πρέπει να ασχοληθεί σοβαρά το υπουργείο, για να μην έχουμε τέτοιου είδους παρατράγουδα και να μη χάνει ο κόσμος τις διακοπές του, ειδικά αυτήν την εποχή, που δεν υπάρχουν οι δυνατότητες για εναλλακτικές λύσεις, γιατί απλούστατα κανένας δεν έχει λεφτά για να προγραμματίσει κάτι άλλο.
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
