Δάσκαλε που δεν δίδασκες…
Όλα τα… περίεργα στο ΠΑΔΑ συμβαίνουν. Μόνο που αυτήν τη φορά το πρόβλημα δεν είναι οικονομικό ή διοικητικό αλλά ηθικό και θεσμικό, και μάλιστα έχει αντίκτυπο και στους φοιτητές.
Συγκεκριμένα, ένας καθηγητής σε πανεπιστήμιο του Ηνωμένου Βασιλείου είχε εκδηλώσει ενδιαφέρον για να καταλάβει θέση καθηγητή σε προβεβλημένη σχολή του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής. Είχε προκηρυχθεί κανονικά η θέση από το οικείο τμήμα της σχολής, η υποψηφιότητά του πέρασε από το Εκλεκτορικό Σώμα και εγκρίθηκε η πρόσληψή του όπως προβλέπει ο νόμος.
Όλα αυτά έγιναν πριν από δύο χρόνια και τώρα μπήκαμε ήδη στην τρίτη ακαδημαϊκή χρονιά, ωστόσο, ο εν λόγω καθηγητής δεν ασκεί σωστά τα καθήκοντά του και απέχει βρίσκοντας διάφορες δικαιολογίες. Βέβαια, πληρώνεται κανονικά, ασχέτως αν δεν διδάσκει, κάτι που συνιστά καραμπινάτη παρανομία, αφού δεν μπορεί κάποιος που είναι κάτοικος εξωτερικού και εργάζεται στο εξωτερικό να κατέχει θέση στο Ελληνικό Δημόσιο και να πληρώνεται.
Έτσι, η συνέλευση των καθηγητών του τμήματος βρίσκεται σε δύσκολη θέση ως προς τον καθορισμό του διδάσκοντα για το μάθημα του εξαμήνου, ενώ, την ίδια στιγμή, οι φοιτητές υφίστανται τις συνέπειες της απουσίας του καθηγητή. Πέρα, όμως, από τη δεοντολογία και την ηθική –και τον νόμο–, προκύπτουν ζητήματα πειθαρχικού δικαίου και ποινικών ευθυνών. Διότι η απαράδεκτη αυτή συμπεριφορά έχει προκαλέσει περαιτέρω προβλήματα, τόσο στο τμήμα, όπου δεν υπάρχουν διαθέσιμοι καθηγητές για τη διδασκαλία του μαθήματος, όσο και στους σπουδαστές, οι οποίοι στερούνται διδάσκοντα.
Το ερώτημα, λοιπόν, που προκύπτει για τον κύριο πρύτανη του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής είναι: Πού σκαλώνει η εφαρμογή του νόμου και γιατί καθυστερεί πάνω από δύο χρόνια η οποιαδήποτε απόφαση, είτε για την ανάληψη διδακτικών καθηκό ντων από τον εν λόγω καθηγητή στην Ελλάδα είτε για την ανάκληση της σχετικής πρόσληψής του και την απόλυσή του, ώστε να συνεχίσει τη διδασκαλία του στο εξωτερικό;
Το ότι ισχυρίζεται ότι είναι διακεκριμένος, και γι’ αυτό πρέπει να δικαιολογούνται οι απουσίες του, είναι τουλάχιστον αντίθετο με την ηθική που πρέπει να διέπει τους πανεπιστημιακούς καθηγητές.
Γιατί οι διακεκριμένοι επιλέγονται από αυτούς που έχουν την ευθύνη της επιλογής και όποιος παρουσιάζει τον εαυτό του ως τέτοιο είναι το λιγότερο αλαζόνας. Επιπλέον, τα σχόλια που ακούγονται από πολλούς καθηγητές ακόμα και για τις παρεμβάσεις του δικηγόρου του προσβάλλουν την ευνομούμενη πολιτεία.
Υπό τις παρούσες συνθήκες, βέβαια, οι ευθύνες δεν είναι μόνο δικές του –αφού αρνείται να διδάσκει, ενώ πληρώνεται–, αλλά και της Πρυτανείας του Πανεπιστημίου, η οποία, για λόγους που κανείς δεν μπορεί να αντιληφθεί, επιτρέπει αυτό το «σκάλωμα», ενώ θα έπρεπε το θέμα να είχε επιλυθεί από την αρχή.
