Η διπλωματική ανυπαρξία της κυβέρνησης υπονομεύει τη διεθνή θέση και τα συμφέροντα της χώρας
Τη διπλωματική προέλαση και στρατηγική αναβάθμιση της Τουρκίας, με αφορμή τις καλές σχέσεις Τραμπ – Ερντογάν, τη σχεδόν δουλική συμπεριφορά απέναντί της από ευρωπαίους ηγέτες και τα άλματα στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας προσπαθεί να ξορκίσει η κυβέρνηση, η οποία βρίσκεται σε βαθιά διπλωματική αμηχανία, που δυστυχώς οδηγεί και σε αντίστοιχη απομόνωση.
Συνοπτικά
- Τουρκική Προέλαση: Η Άγκυρα ενισχύει τον περιφερειακό της ρόλο, ενώ η ελληνική διπλωματία επιδεικνύει στάση αναμονής και απουσία πρωτοβουλιών.
- Σχέσεις με Αίγυπτο & Σινά: Εκκρεμεί η συνάντηση Κορυφής με τον Αλ Σίσι, ενώ εγείρονται σοβαρά ερωτήματα για το ιδιοκτησιακό καθεστώς της Μονής Σινά.
- Εξοπλιστικά & F-35: Ανησυχία για τον πηγαίο κώδικα των μαχητικών και την απουσία διεθνών διαγωνιστικών διαδικασιών στο νέο πακέτο εξοπλισμών.
Ανακάλυψε όλες τις λεπτομέρειες παρακάτω…
Eνώ αυτή η αναβάθμιση της Τουρκίας και η ενίσχυση του περιφερειακού ρόλου της, από την Ασία και τον Καύκασο μέχρι τη Μέση Ανατολή, τη Βόρεια και την Κεντρική Αφρική, είναι σε εξέλιξη τους τελευταίους μήνες, η ελληνική διπλωματία δείχνει σε κατάσταση ύπνωσης, με την κυβέρνηση απλώς να ικανοποιείται λόγω της συμμετοχής της χώρας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, κάτι που δεν αξιοποιήθηκε όπως θα έπρεπε, και εσχάτως με τη μεγάλη παραγγελία εξοπλιστικών ύψους 4,2 δισ. ευρώ.
Όλο αυτό το διάστημα απουσιάζουν οι διπλωματικές πρωτοβουλίες και οι κινήσεις που θα μπορούσαν να εξισορροπήσουν αυτήν τη διπλωματική επέλαση της Τουρκίας, με τον πρωθυπουργό να εξαντλεί τη διπλωματική δράση του στη συνάντηση με τον πορτογάλο ομόλογό του, αλλά και σε εκείνη με τον αυστριακό ομόλογό του, στο πλαίσιο πολιτιστικής εκδήλωσης στην Αυστρία, όπου μετέβη για την παρακολούθηση όπερας. Όσο για τον ΥΠΕΞ Γιώργο Γεραπετρίτη, μετά από μια πολυήμερη απουσία σε περιοδεία στην Ιαπωνία, στην Κορέα και στο Βιετνάμ, αυτός απουσιάζει από το προσκήνιο των διπλωματικών εξελίξεων.
Χαρακτηριστικό δείγμα γραφής της κυβέρνησης είναι ότι, ενώ τα μηνύματα που έρχονται από έναν κρίσιμο μέχρι τώρα σύμμαχο, την Αίγυπτο, είναι αρνητικά σε ό,τι αφορά τα βήματα επαναπροσέγγισης με την Τουρκία, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης δεν έχει κατορθώσει να κλείσει ένα ραντεβού με τον Αλ Σίσι, προκειμένου να έχει γνώση από πρώτο χέρι για τις εξελίξεις και, εάν είναι δυνατόν, να επαναβεβαιώσει τον στρατηγικό χαρακτήρα των ελληνοαιγυπτιακών σχέσεων.
Από την άλλη, ο ΥΠΕΞ Γιώργος Γεραπετρίτης συνομιλεί κάθε δέκα ημέρες με τον αιγύπτιο ομόλογό του, χωρίς, ωστόσο, να αντιμετωπίζονται κρίσιμα ζητήματα που αφορούν τη διασφάλιση της ισορροπίας δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο, ενώ ακόμη και η προαναγγελθείσα συμφωνία για τη Μονή Σινά, παρά το γεγονός ότι οι Αιγύπτιοι φαίνεται να επιβάλλουν τις επιλογές τους, παραμένει ακόμη σε εκκρεμότητα.
Δημοσιεύματα τα οποία είδαν το φως της δημοσιότητας κάνουν λόγο για μια συμφωνία την οποία καλείται να υπογράψει ο νέος Αρχιεπίσκοπος και Ηγούμενος της Μονής, Συμεών, βάσει της οποίας η κυριότητα όλων των χώρων, ακόμη και των ναών, καθώς και η πλούσια περιουσία της Μονής σε όλο το Σινά περιέρχονται στο αιγυπτιακό κράτος. Το αιγυπτιακό κράτος απλώς θα αναγνωρίσει το δικαίωμα των μοναχών για χρήση των ιερών τόπων και ναών της Μονής, ενώ η υπόλοιπη περιουσία, που είναι κρίσιμη για την επιβίωσή της, θα περιέλθει στο αιγυπτιακό κράτος, το οποίο θα έχει την επιλογή να εκμισθώσει τις περιοχές αυτές στη Μονή.
Εφόσον επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες, θα πρόκειται για μια μεγαλειώδη και ιστορικών διαστάσεων αποτυχία της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, παρότι, για να χρυσωθεί το χάπι, θα προβληθεί το γεγονός ότι για πρώτη φορά η Μονή θα αποκτήσει στερεό νομικό καθεστώς εντός του αιγυπτιακού κράτους.
Σε αυτό το δύσκολο περιβάλλον, η κυβέρνηση δίνει μάχες οπισθοφυλακής και για τα ευρωτουρκικά. Ακόμη και η Κύπρος είναι έτοιμη να παζαρέψει και να δώσει ευρωπαϊκά ανταλλάγματα στην Άγκυρα, με την ελπίδα ότι θα είναι «εποικοδομητική» στις συνομιλίες για το Κυπριακό, ενώ, παράλληλα, όλοι σχεδόν οι εταίροι πιέζουν για άρση των βέτο τόσο για την Τελωνειακή Ένωση όσο και για την είσοδο της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Άμυνα. Και σε αυτό το σημαντικό κεφάλαιο η Αθήνα μένει σχεδόν μόνη της.
Η κυβέρνηση έκανε μια σημαντική επιλογή με την παραγγελία του μεγάλου πακέτου εξοπλιστικών, καθώς είναι αναγκαία η αναβάθμιση της αντιπυραυλικής άμυνας της χώρας. Όμως υπάρχουν ορισμένες ενστάσεις.
Δεν φαίνεται να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη η τεχνολογική εξέλιξη και η αναβάθμιση της τουρκικής απειλής, που δεν αφορά πλέον μόνο τους βαλλιστικούς πυραύλους. Σωστά έχει ξεκινήσει από τον υπουργό Άμυνας Νίκο Δένδια η προσπάθεια ανάπτυξης της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας στα μη επανδρωμένα αέρια οχήματα, καθώς και για την αντιμετώπιση των drones της Τουρκίας, όμως αυτό θα απαιτήσει χρόνο. Επομένως, είναι αχρείαστες και αποπροσανατολιστικές οι κυβερνητικές καυχησιολογίες.
Όσο για τη συζήτηση περί των F-35, τώρα που σταδιακά ανοίγει ο δρόμος για την επιστροφή της Τουρκίας στο πρόγραμμα, θα πρέπει η κυβέρνηση να εξηγήσει καθαρά εάν με την αγορά τους θα αποκτήσει και τον πηγαίο κώδικα (source code) και το λογισμικό, καθώς μέχρι τώρα οι Αμερικανοί τον κρατούν για αποκλειστικά δική τους χρήση. Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και με την απόκτηση των F-35 θα υπάρχει ένα μεγάλο κενό σε περίπτωση ελληνοτουρκικής σύγκρουσης, καθώς, εάν το θελήσουν οι Αμερικανοί, τα ελληνικά F-35 θα αναγνωρίζουν ως φίλια τα τουρκικά μαχητικά, εξουδετερώνοντας έτσι σημαντικό μέρος της ελληνικής αεροπορικής ισχύος.
Σε ό,τι αφορά τους εξοπλισμούς από το Ισραήλ, είναι σαφές ότι φέρνουν πιο κοντά τη χώρα μας με το Ισραήλ, κάτι που είναι αναγκαίο μεν, αλλά κρύβει και πολλές παγίδες, καθώς έτσι η χώρα μας εκλαμβάνεται στην ευρύτερη περιοχή ως ο μοναδικός σύμμαχος του Ισραήλ, με επιπτώσεις σε άλλες, σημαντικές περιφερειακές συνεργασίες.
Επίσης, η αποκλειστική πρόσδεση στο άρμα του Ισραήλ ενέχει κινδύνους από ενδεχόμενη πολιτική αλλαγή στο Τελ Αβίβ, που κάθε άλλο παρά απίθανη είναι στις ερχόμενες εκλογές. Τι θα συμβεί με τους εξοπλισμούς και τη στρατηγική σχέση που έχει δημιουργήσει η χώρα μας, εάν μια νέα ισραηλινή ηγεσία αποφασίσει να αποκαταστήσει τις σχέσεις της με την Άγκυρα, κατ’ εντολή των Αμερικανών;
Επίσης, προκαλεί εντύπωση το ότι όλο αυτό το μεγάλο πακέτο εξοπλισμών αποφασίστηκε χωρίς καμία διεθνή διαγωνιστική διαδικασία, γεγονός που γεννά πολλά ερωτήματα για το εάν, με την είσοδο ισραηλινών αμυντικών βιομηχανιών στην Ελλάδα, υπάρχουν και σκοτεινά σημεία στις σχετικές συναλλαγές. Και, φυσικά, οι εξοπλισμοί, εάν δεν συνοδεύονται από όραμα και διπλωματική δράση, δεν εξασφαλίζουν ποτέ από μόνοι τους την ισχύ μιας χώρας.
Το γεωπολιτικό περιβάλλον και οι συσχετισμοί αναδιαμορφώνονται και επανασχεδιάζονται, αλλά η Ελλάδα δείχνει να είναι αυτάρεσκα απούσα από τις εξελίξεις. Και αυτό, φυσικά, είναι κάτι που υπονομεύει τα εθνικά συμφέροντα και την ίδια τη θέση της χώρας στον νέο κόσμο που δημιουργείται…
