Φωτιές: Τελικά, δεν ξέρουμε τι λέμε ούτε τι θέλουμε…
Την εβδομάδα που μας πέρασε, όταν η φωτιά στη Χίο άρχισε να παίρνει διαστάσεις, το αρμόδιο υπουργείο ναύλωσε ταχύπλοο καταμαράν και μέσα σε πέντε ώρες έστειλε στα Μεστά πυροσβέστες, εξειδικευμένη ομάδα δασοπυροσβεστών και φυσικά πυροσβεστικά οχήματα.
Έκανε, δηλαδή, εκείνο που επέβαλλαν οι περιστάσεις. Δεν θα σταθούμε στο αν οι δυνάμεις αυτές ήταν επαρκείς ή αν θα έπρεπε να σταλούν κι άλλες, αλλά θα σχολιάσουμε τα μηνύματα του κόσμου που είδαμε στα social media.
Εκείνο που προξενεί εντύπωση αρχικά είναι το ύφος όσων παίρνουν μέρος σε τέτοιες συζητήσεις. Γιατί όλοι είναι… ειδήμονες σε κάθε θέμα με το οποίο ασχολούνται ή σχολιάζουν, έχουν άποψη για όλα και πιστεύουν ότι εκείνοι γνωρίζουν το σωστό και όλοι οι άλλοι, συμπεριλαμβανομένων και των κρατικών λειτουργών, είναι περίπου… άσχετοι.
Δεν έχουμε ανατρέξει σε παλαιότερες αναρτήσεις, αλλά είμαστε σίγουροι ότι και σε παλαιότερα γεγονότα, όπως τον χειμώνα, στη σεισμική δραστηριότητα στην περιοχή Αμοργού και Σαντορίνης, οι ίδιοι άνθρωποι θα εξέφραζαν απόψεις με βαρύτητα σεισμολόγου, ενώ δεν αποκλείεται να υποστήριζαν ότι οι σεισμολόγοι δεν ξέρουν τι λένε, γιατί εκείνοι είχαν καλύτερη πληροφόρηση.
Τελικά, αποδεικνύεται ότι είμαστε περίεργος λαός.
Ενώ οι περισσότεροι είμαστε ημιμαθείς ή εντελώς αμαθείς, έχουμε άποψη επί παντός επιστητού, την οποία εκφράζουμε δημοσίως, χωρίς να μας νοιάζει αν εκτιθέμεθα ή αν φαινόμαστε γελοίοι στους γνωρίζοντες πρόσωπα και πράγματα.
Ειδικά ορισμένες αναρτήσεις, με την ευκαιρία της αποστολής πυροσβεστικών δυνάμεων στη Χίο, αποτελούν μνημεία ανευθυνότητας ή εμπάθειας. Κάποιοι έλεγαν ότι έπρεπε να σταλούν αεροπορικώς οι δυνάμεις, άλλοι έλεγαν ότι έπρεπε να πάνε με ελικόπτερα, αλλά κανείς δεν σκέφτηκε ότι εκείνο που χρειαζόταν πάνω απ’ όλα ήταν τα πυροσβεστικά οχήματα, τα οποία μόνο με πλοίο μπορούσαν να διακινηθούν.
Οι αρχαίοι μας πρόγονοι έλεγαν ότι «κρείττον του λαλείν το σιγάν», δηλαδή ότι είναι καλύτερα να σιωπάς πάρα να μιλάς, ενώ οι Νεοέλληνες έχουμε μια παροιμία που λέει ότι «η σιωπή είναι χρυσός». Αν σκεφτόμασταν περισσότερο και μιλούσαμε λιγότερο, πόσο καλύτερη θα ήταν η κοινωνία. Και πόσες λιγότερες ανοησίες ή κοτσάνες θα ακούγαμε…
Εμείς, όμως, επιμένουμε να μιλάμε και να τοποθετούμεθα για τα πάντα, είτε τα γνωρίζουμε είτε όχι. Σημείο των καιρών ή ακόμα μια ένδειξη της αποδόμησης της κοινωνίας;
Για ότι συμβαίνει στην τηλεόραση, στα media και στο διαδύκτιο
επισκεφτείτε το typologies.gr… διαχρονική ενημέρωση
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
