Μόνο… λάθος δεν ήταν
Πολύς θόρυβος γίνεται τελευταία για την απαγόρευση συγκεντρώσεων, διαμαρτυριών, απεργιών πείνας κ.λπ. στον χώρο μπροστά από το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη.
Οι απόψεις διίστανται, αφού πολλοί θεωρούν ότι η απόφαση ελήφθη μετά την απεργία πείνας του γονέα ενός παιδιού που χάθηκε στο δυστύχημα των Τεμπών, η οποία έληξε μετά από 18 μέρες με τη δικαίωση του απεργού, κάτι που σίγουρα δεν… έκατσε καλά στους κυβερνώντες. Προφανώς, η κυβέρνηση έδειξε και εδώ μειωμένα αντανακλαστικά, κάνοντας το ένα λάθος πίσω από το άλλο.
Μάλλον επιδιώκοντας να διασκεδάσει τις εντυπώσεις από το πρώτο λάθος έκανε και δεύτερο, που απεδείχθη χείρον του πρώτου. Το πρώτο λάθος ήταν η άρνηση, και η επιμονή στην άρνηση, να ικανοποιηθεί το αίτημα του γονέα, που ζητούσε να γίνει εκταφή της σορού του γιου του για να επαναβεβαιωθούν τα αίτια θανάτου. Αντί να ικανοποιηθεί από την πρώτη στιγμή το αίτημα του χαροκαμένου γονέα, η κυβέρνηση έδειξε ένα ανεξήγητο πείσμα, και το ικανοποίησε τελικά, κάτω από τη λαϊκή κατακραυγή, μετά από 18 μέρες, αφού είχε εκτεθεί στα μάτια του λαού ως ανάλγητη, αλαζονική και απάνθρωπη.
Αντί να ηρεμήσει και να περιμένει να πέσουν οι τόνοι, προχώρησε στην απαγόρευση των συναθροίσεων απεργών και διαμαρτυρομένων στον Άγνωστο Στρατιώτη, ξεσηκώνοντας νέες αντιδράσεις. Αυτό ήταν το δεύτερο λάθος. Γιατί εκεί που τελείωσε ένας κύκλος αντιπαράθεσης, άνοιξε ένας νέος, με δική της υπαιτιότητα. Χωρίς λόγο και αιτία… Εκτός και αν υπήρχε λόγος, δηλαδή… δεν ήταν λάθος, αλλά υπολογισμένη και μελετημένη στρατηγική κίνηση, με την οποία ήθελε να δείξει κάτι η κυβέρνηση. Και προκάλεσε σκόπιμα τη νέα αναταραχή για να πετύχει κάτι. Τι μπορεί να πετύχει, όμως;
Πολύ απλά, να μετατοπίσει το κέντρο βάρους των συζητήσεων από τα Τέμπη στον Άγνωστο Στρατιώτη. Γιατί από τη Δευτέρα, όταν και τέθηκε το θέμα, όλοι ασχολούνται με το αν αρμόζουν εκδηλώσεις διαμαρτυρίας μπροστά στο Μνημείο. Και αν έκανε καλά ο πατέρας που επέλεξε αυτόν τον χώρο για να στήσει το τσαντίρι του απεργού πείνας.
Τα Τέμπη αμέσως πέρασαν σε δεύτερη μοίρα. Ίσως, όμως, ήθελε να δείξει και κάτι άλλο η κυβέρνηση: Ότι μπορεί να έκανε πίσω και να ικανοποίησε τον γονέα, αλλά εξακολουθεί να έχει το… πάνω χέρι και δεν… μασάει από αντιδράσεις. Και τη μέρα που σταμάτησε την απεργία πείνας ο πατέρας του αδικοχαμένου παιδιού έκλεισε τον χώρο στους απεργούς.
Ό,τι και να ήθελε να δείξει η κυβέρνηση, όποιο μήνυμα και αν ήθελε να περάσει, αυτό που κατάφερε τελικά ήταν να ρίξει στην πυρά της κομματικής αντιπαράθεσης το ιερό του ελληνικού έθνους. Το Μνημείο των Αγνώστων Πεσόντων, εκείνων που τους χρωστάμε τόσα πολλά, άλλα δεν ξέρουμε πού βρίσκονται, για να τους τιμήσουμε όπως πρέπει. Αυτόν τον χώρο, τον οποίο δήθεν θέλει να προστατεύσει, η κυβέρνηση τον έ βγαλε στη… σέντρα της κομματικής εκμετάλλευσης. Και μετά κατηγορεί τους άλλους για ασέβεια. Ουαί υμίν…
