Από το «Instant Win» στο «Instant Loss»: Οργανωμένος εθισμός με την ευλογία της ΕΕΕΠ
Είναι τουλάχιστον προκλητικό να διαβάζει κανείς δελτία Τύπου που ευαγγελίζονται μια «νέα εποχή» διασκέδασης και κερδών μέσω παιχνιδιών τύπου «Instant Win». Η πραγματικότητα, ωστόσο, πίσω από τους λαμπερούς τίτλους της Allwyn και την απάθεια της ΕΕΕΠ είναι πολύ πιο σκοτεινή: Αυτό που βαφτίζεται ως «στιγμιαία νίκη» θα έπρεπε, με βάση τις μαθηματικές πιθανότητες και τα συντριπτικά ποσοστά αποτυχίας, να ονομάζεται «Instant Loss».
Πώς είναι δυνατόν ο ρυθμιστής (ΕΕΕΠ) να εγκρίνει ονοματολογίες που παραπλανούν ευθέως τον καταναλωτή; Όταν η πιθανότητα να χάσεις το ποντάρισμά σου αγγίζει το απόλυτο, η χρήση της λέξης «Win» δεν είναι μάρκετινγκ αλλά εμπαιγμός. Το κράτος, μέσω της Επιτροπής, φαίνεται να έχει παραιτηθεί από τον ρόλο του προστάτη του πολίτη, λειτουργώντας πλέον ως τροχονόμος των εσόδων των παρόχων.
Η σύγκριση με το παρελθόν αναδεικνύει το μέγεθος της υποκρισίας. Το 2010, οι αρχές και ο τύπος κραύγαζαν για τον παράνομο τζόγο, που άγγιζε τα 5 – 7 δισ. ευρώ, παρουσιάζοντάς τον ως την απόλυτη κοινωνική μάστιγα. Σήμερα, εν έτει 2026, ο νόμιμος και αδειοδοτημένος τζόγος έχει γιγαντωθεί σε τρομακτικά επίπεδα, με τον συνολικό κύκλο εργασιών να ξεπερνά τα 15 δισ. ευρώ ετησίως.
Το συμπέρασμα είναι οδυνηρό: Το κράτος δεν καταπολέμησε τη μάστιγα του τζόγου αλλά απλώς τη νομιμοποίησε, την έβαλε σε κάθε κινητό μέσω apps και την έντυσε με παραπλανητικά ονόματα.
Όταν ο αδειοδοτημένος τζόγος γίνεται το «νόμιμο όπιο» του λαού, με τη σφραγίδα της ΕΕΕΠ, τότε ο ρυθμιστής αποτυγχάνει παταγωδώς στην αποστολή του. Αντί για «υπεύθυνο παιχνίδι», έχουμε μια θεσμοθετημένη αφαίμαξη, όπου η «στιγμιαία νίκη» αφορά μόνο τα ταμεία των εταιρειών και τα φορολογικά έσοδα, αφήνοντας στους παίκτες μόνο τη «στιγμιαία χασούρα».
