|
|
|
12/04/2009
Στο περιθώριο της Ομπαμιάδας
Χρονικό απίστευτου ελλαδικού ξεπεσμού
Του Μ. ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ
 |
Επαιτεία εύνοιας ως εξωτερική πολιτική
|
|
|
|
Ψυχρολουσίες και ηλεκτροσόκ είχε διαβλέψει αυτή η στήλη ότι επεφύλασσε, για ελλαδικούς Συβαρίτες, το προσκύνημα του Ομπάμα στον Ατατούρκ. Δεν είχε προβλέψει τα ραπίσματα, τις ταπεινώσεις και τους αυτοεξευτελισμούς. |
Για τους προηγούμενους -ευρωπαϊκούς- σταθμούς της περιοδείας μάρκετινγκ του Νέου Προσώπου της αυτοκρατορίας δεν πρόκειται να γραφτεί ιστορία. Επιλεγμένα ακροατήρια παρακολούθησαν την επίδειξη δεξιοτεχνίας πλασιέ, αλλά πολύπειροι πια καταναλωτές αναγνώρισαν το ίδιο προϊόν πίσω από τις ελκυστικότερες ετικέτες και ευγενικά αρνούνται να πάρουν.
Η γεφύρωση των ρηγμάτων με σελοτέιπ «συμβιβαστικών» λύσεων δεν κατορθώνει πλέον να κρύψει το διευρυνόμενο χάσμα στις όχθες του Ατλαντικού -και στα εθνικά συμφέροντα λεοντείων συμμάχων. Σύγκρουση που εκρήγνυται στην επιφάνεια όταν και το νέο χαμογελαστό, μελαψό πρόσωπο υπαγορεύει πιεστικά την εισδοχή της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, «για να κερδίσει η Ευρώπη σε εθνοτική, θρησκευτική και πολιτισμική ποικιλία», όπως είπε στην Άγκυρα… Κάτι που και τούρκος καθηγητής διεθνών σχέσεων μεταφράζει στη «Ζαμάν» σαν «προσπάθεια εξισορρόπησης του ρόλου της Γαλλίας και της Γερμανίας με την τουρκικήν ένταξη».
Στον τελευταίο, όμως, τον τουρκικό σταθμό αυτής της περιοδείας του (υπό αμφισβήτηση) πλανητάρχη, δεν αποκλείεται να σταθεί ο μελλοντικός ιστορικός, σαν σε μια ενδεχόμενη καμπή των εξελίξεων στην περιοχή μας.
Γιατί ανεξάρτητα από τις αμφίβολες μακροπρόθεσμες συνέπειές του στην ποιότητα των αμερικανοτουρκικών σχέσεων, ο θεαματικός εναγκαλισμός του Ομπάμα ενισχύει τις νεοοθωμανικές φιλοδοξίες, την αλαζονεία και τη θρασύτητα της Άγκυρας. Μένει να αποδειχθεί εάν ενισχύει παράλληλα -ή αντίθετα εξασθενίζει- την επιρροή της στον ισλαμικό και ευρύτερο περίγυρό της.
Αμερικανοτουρκικό ρομάντζο
Με την ομιλία του στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση και τις απαντήσεις του σε ψιλοκοσκινισμένους φοιτητές με αμερικανική μετεκπαίδευση, ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα:
• Απένειμε με τελετουργική επισημότητα στην Τουρκία τη διάκριση «κρίσιμου και σημαντικού συμμάχου». Μίλησε για «κοινές αξίες και δημοκρατικά ιδεώδη», για «αποφασιστικό σύμμαχο και υπεύθυνο εταίρο στους διατλαντικούς και ευρωπαϊκούς θεσμούς».
• Υπαγόρευσε την ανάγνωση της ιστορίας του '22, με την αμερικανικής κοπής εκδοχή ότι «στο τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου η Τουρκία θα μπορούσε να έχει υποκύψει στις ξένες δυνάμεις που διεκδικούσαν τα εδάφη της ή επιχειρούσαν την ανασύσταση μιας αρχαίας αυτοκρατορίας».
• Δεσμεύθηκε ότι θα συνεχίσει να στηρίζει τον «κεντρικό ρόλο» της Τουρκίας ως «διαδρόμου Ανατολής - Δύσης για το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο».
• Επανέλαβε (για τρίτη και τέταρτη φορά στην περιοδεία του) ότι «οι ΗΠΑ υποστηρίζουν ισχυρά την υποψηφιότητα της Τουρκίας να καταστεί μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης».
• Δεσμεύθηκε «ως Πρόεδρος και σύμμαχος στο ΝΑΤΟ» ότι η Τουρκία θα έχει την υποστήριξη των ΗΠΑ εναντίον της τρομοκρατικής δράσης του ΡΚΚ (Κούρδων ανταρτών) και οποιουδήποτε άλλου.
• Υπογράμμισε τη σημασία της συμμετοχής της (με άλλες όμορες χώρες) στην προσπάθεια σταθεροποίησης του Ιράκ. Και την ικανοποίησή του για την προσφορά της «να συμβάλει στην εκπαίδευση και τη στήριξη των αφγανικών δυνάμεων ασφαλείας».
(Σ.σ.: Η Τουρκία θα στείλει κάτι παλιά ρωσικά μεταγωγικά ελικόπτερα και εισπράττει εγκώμια. Η Ελλάδα πλειοδοτεί, μεταθέτει άνδρες από τη σχετική ασφάλεια της Καμπούλ σε εμπόλεμη ζώνη και εισπράττει ειρωνεία.)
Σάλτσα Χάλκης και Κυπριακού…
Η αναφορά στο Κυπριακό έγινε σαν ουρά εγκωμίων για «τον ηγετικό ρόλο της Τουρκίας» στην εξομάλυνση των σχέσεων με την Αρμενία και στη διευθέτηση της αζεροαρμενικής διαφοράς για το Ναγκόρνο Καραμπάχ και ως έκφραση ελπίδας και προθυμίας των ΗΠΑ «να προσφέρουν όποια βοήθεια τους ζητηθεί από τις δύο πλευρές, καθώς εργάζονται για ένα δίκαιο και βιώσιμο διακανονισμό επανένωσης της Κύπρου σε μια διζωνική και δικοινοτική ομοσπονδία». Ανώδυνη, αδάπανη εξόφληση προεκλογικών υποσχέσεων στην ομογένεια, που δεν ενοχλεί την Τουρκία. Επειδή πρόκειται για έναν ορισμό της λύσης με τον οποίο όλοι συμφωνούν αλλά στον οποίο οι Τούρκοι θέλουν να επιβάλουν τη δική τους μηδενιστική ερμηνεία: του συνεταιρισμού δύο ισότιμων, ισοδύναμων και ημιανεξάρτητων κρατών, υπό την κηδεμονία της Τουρκίας.
Η αναφορά στη Χάλκη -όπου αναζητήθηκε παρηγορία από τεθλιμμένους απατημένους πλασιέδες του αμερικανικού ονείρου- έγινε υπό μορφή ουράς στην πομπώδη (μέχρις τραγικής ειρωνείας) εξύμνηση των τουρκικών δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων, όπως οι εκπομπές στην κουρδική και η ελευθερία του Τύπου… (με πρόστιμο 500 εκατομμυρίων δολαρίων στην αντιπολιτευόμενη «Χουριέτ», μεταξύ άλλων). Περιλήφθηκε ως παράδειγμα στη διατύπωση της φιλοσοφίας του ομιλητή ότι «η ελευθερία της θρησκείας και της έκφρασης οδηγούν σε ισχυρή και παλλόμενη κοινωνία, η οποία μόνο το κράτος ισχυροποιεί, σκοπό για τον οποίο μέτρα όπως η επαναλειτουργία του Σεμιναρίου της Χάλκης θα αποτελούσαν ένα τόσο σημαντικό μήνυμα στο εσωτερικό και το εξωτερικό της Τουρκίας» (Παρ' τ' αυγό και κούρευ' το, θα 'λεγε ο θυμόσοφος Αυλωνίτης).
Τραγελαφικές αντιδράσεις
Εκατοντάδες χιλιάδες λέξεις για την ταπείνωση του Ελληνισμού δεν θα πλησίαζαν σε εκφραστικότητα την εικόνα του κ. Βαρθολομαίου στους φακούς της ελληνικής τηλεόρασης να δηλώνει από τα γραφείο του στο Φανάρι πως ευχαρίστησε τον αμερικανό Πρόεδρο (κατά τη συνάντησή τους που είχε προηγηθεί) για την παρέμβασή του στην Εθνοσυνέλευση υπέρ της Σχολής της Χάλκης. Και ότι επίσης τον ευχαρίστησε για τη στήριξη που παρέχει στην ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Παρέλειψε, είναι αλήθεια, τη σωτηρία από τον κίνδυνο ανασύστασης της αρχαίας αυτοκρατορίας…
|
|
