|
|
|
24/02/2008
ΤΟ ΘΡΑΣΟΣ ΤΗΣ ΑΝΩΤΕΡΑΣ ΠΑΝΤΩΝ ΗΜΩΝ FYROM Ω!!! ΠΟΣΟ ΧΑΙΡΕΤΑΙ Η ΦΥΣΙΣ ΚΑΙ ΑΝΑΚΡΑΖΕΙ ΜΠΙΡΟΜ
Του Μιχάλη Φιοράντε
|
 |
Σελίδες: 1 |
|
|
|
Κλάνει μαλλί τό Ελλαδιστάν
ή πέρδεται ασυστόλως,
(γιά πανηγύρια ομαδόν
οδεύομεν ευκόλως).
Τά ζάρια έχουσι ριχτεί
καί ήρθανε εξάρες,
σημαδεμένα όλα τους
μάρες καί κουκουνάρες.
Πώς φτάσαμε εις τό μηδέν
οι πάντες τό γνωρίζαν:
μάς διοικούσαν κνώδαλα
πού διαρκώς γκαρίζαν.
Τί τρέξιμο, τί γλείψιμο
άχ! πόσα παρακάλια
κι η Λίζα η Κοντούλα μας
νά ψέλνει μαδριγάλια.
Ουδείς γινώσκει τελικώς
πώς θά λεχθεί η Νύφη,
τώρα θά κάνουν τόν Νονό
τά φρικαλέα στίφη.
Αφήσαμε τόν γάιδαρο
νά φάει όλα τά χόρτα
καί πένητες γυρίζουμε
χτυπώντας κάθε πόρτα.
Οι πύλες έχουσι κλειστεί
πέσανε οι αμπάρες,
τό γάλα αφανίστηκε
καί μείναν οι καρδάρες.
Ότε ο Τίτο έφτιαχνε
τό κράτος τών Σκοπίων
εμείς κατασφαζόμαστε
καί πίναμε τό πύον.
Όμως εκείνος κατά νουν
είχε τό πρόγραμμά του
ήταν στό κόλπο καί αυτός,
στό κόλπο του θανάτου.
Τό νύν τραβάμε όλοι κουπί
μά η βάρκα δέν κουνιέται
καθότι δέθηκε καλά
κι ο Νίμιτς τό καυχιέται.
Τού Νίμιτς η καταγωγή
είναι εκ τών Σκοπίων
τό παίζει ως ο Αφρικανός
ονόματι Σκιπίων.
Πού πάμε βρέ ξυπόλυτοι
στούς λόγγους καί στ' αγκάθια
αφού όλοι οι απέναντι
είναι τά κατακάθια.
Καί τό Μουξίμα δέρνεται
κι όλως αλληθωρίζει
καί περί Veto oμιλεί
μά γάιδαρος γκαρίζει.
Ώ!!! χώρα τού εξάψαλμου
καί τής αλληγορίας,
μήτηρ τού ακατέργαστου
θυγάτηρ τής μωρίας.
Αφού πηδήχτηκες αισχρώς
τό Sex δέν τό χορταίνεις,
καί τώρα πού εγέρασες
ξανά στό χάος μπαίνεις.
Ξέρεις ποιοί είναι απέναντι
καί τί σού ετοιμάζουν;
Ελλάς μου εσένα ερωτώ
εσένα πού βιάζουν.
Μήν κάνεις τήν ανήξερη
γιατί ο Μπόγιας φτάνει
φορά τού Πάπα τό σκουφί
τού Τούρκου τό χαφτάνι.
Σέ λίγο θά μηδενιστείς
μύρια θά γίνεις μέλη,
θά φτάσεις ως τά Σούρμενα
μπορεί καί στήν Πεντέλη.
Κι αυτοί πού σέ υπηρετούν
πάλι θά είναι πάνω.
Τίποτε δέν θά χάσουνε,
σταυρό στό στήθος κάνω.
Όταν που λές θά κηδευτείς
εγώ θα είμ' ο φέρων
στεφάνι από Σκόπια
κι από πολύ συμφέρον.
................................................
Δυστυχισμένα πλάσματα
τής πλέον δυστυχισμένης
φύσεως, τελειώνομεν
έναν θρήνον καί εις άλλον
πέφτομεν πάλιν.
Ανδρέας Κάλβος
|
Σελίδες: 1 |
|
|
|
