Ο ΜΙΚΗΣ ΚΑΙ ΟΙ 32

Μίλησε στα Προπύλαια ο Μίκης και συγκεντρώθηκαν χιλιάδες χιλιάδων, με τη σημαία της πατρίδας στα χέρια και με το «Άξιον Εστί» στα χείλη. Και είπε η Εκκλησία του Δήμου: Ειρηνική, Δημοκρατική, Πατριωτική Αντίσταση.

Την επόμενη βγήκαν «ταγοί», τριάντα και δύο, και ζήτησαν «τόλμη» για πιο αποφασιστική εφαρμογή των Μνημονίων της νέας Κατοχής. Πήραν την «έκκλησή» τους οι εργολάβοι της εθνικής εξαθλίωσης και της λαϊκής δυστυχίας και την περιφέρουν στα βρωμοκάναλα και τις φυλλάδες τους.
Αλλά οι 32… 32. Ούτε καν 33.

Και δεν φταίει που η «δραματική έκκλησή» τους ξεκινάει με το «Θέλουμε να εκφράσουμε με ΣΑΦΗ ΤΡΟΠΟ την αγωνία μας…», άλλωστε διανοούμενοι είναι, δεν θα εξέφραζαν αγωνία με «ασαφή τρόπο»…
Ούτε ότι κάποιοι εξ αυτών όχι μόνο δεν εξέφραζαν αγωνία σε προηγούμενες περιόδους, αλλά, αντιθέτως, συμμετείχαν στην άσκηση εξουσίας ή πρωταγωνιστούσαν (καβάλα σε «Ντάτσουν», αγκαλιά με καρπούζια και με άλλα… φρούτα) σε γιορτές που κόστισαν δισεκατομμύρια στον τόπο.

Ούτε τέλος, ότι αρκετών η υπογραφή εμφανίστηκε και σε άλλες «δραματικές εκκλήσεις» υπέρ του «ΝΑΙ» στο Σχέδιο Ανάν, για παράδειγμα.
Είναι κάτι άλλο, που εξηγεί κι όλα τα προηγούμενα. Είναι ότι η «έκκλησή» τους απευθύνεται στην «πολιτική ηγεσία» με τη μορφή της «εσωτερικής αλληλογραφίας».

Είναι μια δημόσια συζήτηση μεταξύ «ταγών» που εξουσιάζουν τον λαό, προκειμένου να συμφωνηθεί η προσφορότερη οδός «φρονηματισμού» και «σωφρονισμού» προς τα διατάγματα της «τρόικας», των δανειστών κ.λπ.

Γιʼ αυτό οι 32 δεν θα αποκτήσουν ποτέ ακροατήριο. Κι απλώς, τα «στερνά» ορισμένων από αυτούς, θα καλύπτουν πλέον τα «πρώτα» τους με θλίψη και περιφρόνηση για το κατάντημά τους.


Σχολιάστε εδώ